TIRAN

TIRAN flyer

Julie Cafmeyer studeert aan de Toneelacademie Maastricht. Haar theatervoorstellingen typeren zich door wrange humor, duistere lichtheid en vermakelijke tragiek.

In de monoloog TIRAN vertelt ze over haar reis naar Iran, die ze samen met haar geliefde maakt. Ze trekken naar Iran omdat ze de schoonheid in de lelijkheid zoeken, omdat ze de tweestrijd van een verbannen land willen voelen, omdat ze de revolutionairen zullen ontmoeten.Door een overvloed aan dromen, verlangens en idealen dreigen ze hun oriëntatie te verliezen.

‘Extremen met extremen oplossen, dat is nooit goed.
Het begint misschien met liefde maar het eindigt in tirannie.’

17, 18, 19 en 21 april om 20u in VOORKAMER
H. Geeststraat 7, 2500 Lier

Studenten: 5 Euro
Normaal: 8 Euro

Reserveren aanbevolen: juliecafmeyer @hotmail.com

Ook te zien in de Toneelacademie Maastricht.
Vrijdag 26 april om 14u (interne afronding) en 19u30
Zaterdag 27 april om 16u

CREDITS
Vormgeving: Peter Morrens
Fotografie & concept flyer: Emily Swaeb
Inspiratie: Proeven van liefde van Alain de Botton

Met dank aan Peter De Witte, Peter Morrens, Emily Swaeb, Alexia Leysen, Hannah De Meyer, Rik van den Bos, Toneelacademie Maastricht en VOORKAMER

tiran blog 2

Sorry my English is so bad.

In het nationale museum van Tehran, de trots van de Perzische geschiedenis, zag ze me staan. Een gesluierde puber met een leren handtas. Bruine ogen, mascara en een eyeliner zochten mij nieuwsgierig en gretig op. Mijn blonde haren wijzen op het mikpunt van haar belangstelling: een vreemdeling.

Zonder enige discretie, maar wel beleefd, stormt ze op me af. Haar Engels is kunstmatig. Vers van de pers. Haar Engels, geconstrueerd door grammaticaboeken en luisterspelletjes zal spoedig in de praktijk worden gebracht.

Ik sta ondertussen bij een beeldhouwwerk. Ik kijk naar een strijdlustige sultan met een afgeleefd zwaard in de hand. Tijdens het wegdromen naar vervlogen tijden word ik in een ruk terug naar het hier en nu gezogen:

Why are you in Iran?
Do you really think it’s beautiful?
Or do you just think it’s cheap?
Why is it interesting?

Are you from Russia?
How is your country?
Do you speak German?
Do you have democracy in your country?

Sorry I take so much of your time.

What do you think of the niqab?
You love wearing it?
Do you think it’s nice?
Do you want to wear the scarf for a little time or forever?
Why?
Do you believe in God?

Sorry I take so much of your time.

Who is that boy?
Is he nice to you?
Do you like him or do you love him?
Why?
Does he love you?
You want to marry him?
Why?
Is he not nice to you?
Why don’t you know?

Can I talk to your boyfriend?

Why do you like Iran?
What do you think of our culture?
Do you like our government?

Do you want to come to our home?
You can sleep and have dinner with me.

Sorry my English is so bad.
No, don’t say sorry for your English.

Say Hello to your family and all your friends.
Have a good trip.
Enjoy Iran.

Ze verdwijnt even snel als ze gekomen was.
Mij laat ze achter bij een eeuwenoude vaas in een glazen kast.

Angelina Jolie

Ik zal dit jaar niet aanwezig zijn op het Kerstdiner en moet mijn vader – die waarde hecht aan traditie – hiervan op de hoogte stellen. Dus ik hou me schrap en vraag hem deze zondagochtend – op zoetsappige wijze – of dat ik hem een kopje heerlijke koffie zal inschenken. Hij kijkt me aan alsof ik een regenbui in het Zuiden van Italië ben en wimpelt me af: ‘sorry geen tijd, ik vertrek zo naar zee voor een fietstocht.’

‘Is het goed dat ik deze Kerst in Iran spendeer?’

Ik vraag dit zelfzeker. Ik heb geen toestemming nodig. Ik ben een volwassen vrouw die zich aan het onthechten is van de ouderlijke voogd. Dit jaar heb ik mijn eigen cadeau gekocht, ik wil alleen een strik van vertrouwen en aanmoediging.

Of nee. Toch niet. Eigenlijk is mijn leven één lange smacht naar het aaneenrijgen van goedkeuring. Ik ben een smekende hond die hyperactief rondjes loopt en pas naar buiten raast als iemand argeloos de deur openslaat. Maar dat laat ik hem niet merken.

‘Iran?’

Zwaarmoedig gaat hij – in zijn te strakke wielrennerspak – op een stoel zitten en begint zijn veters te strikken. Ik zwijg en wiebel een beetje. Mijn vader doorbreekt de stilte met een doorleefde, vermoeide zucht.

‘Als je sensatie wil kan je net zo goed gaan mountainbiken in Center Parks. Maak desnoods een looping in de Crazy Mouse. Waarom altijd zo ingewikkeld? Lees jij trouwens de krant? Je weet toch dat het Midden-Oosten op instorten staat?’

‘Ja, en daarom wil ik weten wat er onder de krant ligt. Ik wil bijten. Een voorgekauwd blad voor de nieuwslezer is daar te slap voor. Ik wil de tweestrijd ervaren van een verbannen land. Een land tussen Allah en popmuziek, de underground en het manifest, een sluier en een sigaret.
Soms kijk ik naar een geëngageerde worldpressfoto en denk ik ‘moet ik hier nu als een borrelpraatdeskundige meelevend over gaan debatteren?’ Ik wil confrontaties, onthullingen en geheimen van een land waar iedereen het over heeft, maar niemand iets over weet. Dat geeft mij meer afleiding dan een Campari Orange op de Playa de la fiesta.’

‘Kijk hier, onze blonde Angelina Jolie! Zie maar dat je niet met een Perzische baby thuiskomt.’

Hij lacht, maar verkeert niet in een goede bui. Dat zie ik aan zijn ijzige ogen.

‘Met wie ga je dan naar Iran?’
‘Met een jongen.’
‘Wat voor jongen?’
‘Een jongen met een diploma en All Stars. Een normale jongen dus.’

Hij kijkt me ongelovig aan, vult zijn drinkbus met kraantjeswater en fietst naar de zee.

Een paar uur later rinkelt de telefoon. Mijn vader hangt aan de lijn met een gebroken sleutelbeen.
Uitgeschoven over een geel herfstblad.

‘Luister Julie, ik lig hier met een breuk in een ziekenhuisbed in Knokke druiven te eten uit zo’n ziekenhuismandje. Van alle gevaren die dreigen, ben ik overvallen door de meest banale. Dat is een risico dat je niet hoeft te nemen. Vlieg jij maar naar Iran.’