Bol.com-types

Ik ontdekte haar bestaan via bol.com.
‘Mariska Overwijk uit Borsbeek.’
Ze verkocht er het boek Proeven van liefde.
Ik heb haar direct gemaild.

Om de één of andere reden heeft Mariska besloten om dat boek tweedehands op de markt te zetten. Ik denk dan – ongeacht de kwaliteit van dat boek – staat een titel als Proeven van liefde toch mooi in de boekenkast? Maar goed, Mariska wilde dat boek verkopen. Misschien voelde Mariska de behoefte om de liefde het raam uit te gooien.

Misschien kreeg ze het boek cadeau van een ex-geliefde. Haar minnaar schonk het boek in de bloei van een passionele romance geparfumeerd met een vleugje Acqua di Gio. De geur van een beloftevolle chemie die vervlogen is op de weg tussen Borsbeek en mijn huis in Lier.

Dat zou kunnen. Maar zeker ben je nooit met die bol.com-types.

Misschien zat Mariska op haar eentje een kant en klare maaltijdsalade te eten wanneer het idee haar te binnenschoot. Terwijl ze – in alle eenzaamheid – het pakje balsamicodressing probeerde los te peuteren viel haar oog toevallig op de kaft van het liefdesboek. Kauwend op de walgelijke plastieksmaak van mozzarella en zwartgeblakerde pijnboompitten besloot ze: weg met Proeven van liefde.

En net op de dag dat de wereld dreigt te vergaan schuift er een pakje in mijn brievenbus. Op 21.12.12 zit ik vrolijk en jolig met een experimentele granaatappelthee Proeven van liefde te lezen. En ondertussen: Mariska soppend met een beschuit in een kopje oxo-bouillon, turend naar het zwarte gat in haar boekenkast.

Ik kan dus wel stellen, dat als de Maya’s gelijk krijgen, ik Mariska niet de meest aangename laatste dag van haar leven heb bezorgd. Sterker nog, misschien heb ik Mariska zo ver gekregen dat ze nu intens verlangt naar vuurbollen, magma, tefra, giftige gassen en hysterische UFO’s die haar de lucht inblazen.

Bref, Ik voel me er niet gemakkelijk bij, dat ik, in een gelukkige, verliefde, nalatige bui dat boek heb besteld. Onbezonnen en naïef als ik was, heb ik ervoor gezorgd dat Mariska – met al haar verdriet – de koude heeft moeten doorstaan richting de postbus. Op de achtergrond de klank van een accordeon die haar ‘Feliz Navidad’ opdringt. Rondom haar een dartelend kerstkoppel dat pronkt met een afgeprijsde Acqua Di Gio.

Mariska in het joggingpak dat ze door de drie javelplekjes alleen maar draagt op de meest ellendige dag in haar bestaan.

Daarom koop ik dit jaar een cadeau voor Mariska Van Overwijk uit Borsbeek. Een boek zonder valse beloftes. Ik had gedacht aan Kruistocht in spijkerbroek.

Want dat is hoe het leven werkelijk is, Mariska.

Aankondiging van mijn debuutroman

Stand van zaken: ik ben 24 jaar en ik ben al 6 jaar niet in staat om een vaste relatie aan te knopen. Vooral mijn vader maakt zich daar zorgen over. Als ik thuis de zoveelste Kinderbueno naar binnenwerk, om de leegtes van mijn soms opkomende eenzaamheid op te vullen, vraagt hij me ongerust ‘ga je nu wéér naar zoet grijpen?’ Hij maakt zich zorgen over mijn figuur en mijn aantrekkelijkheidsgehalte. Dat vind ik op zich wel lief.

Eerst dacht ik dat het door mijn afwijking, bindingsdrangst* kwam dat ik niemand kon krijgen, maar na enkele jaren vol zelfreflectie heb ik inzicht gekregen in mijn probleem: ik kan alleen verliefd worden op schrijvers.

Ik ben het type vrouw dat graag filosofeert aan de toog. Ik wil ons ondoorgrondelijke brein kapot analyseren, intense emoties ontrafelen en ingewikkelde vraagstukken oplossen die onze wereld kunnen verbeteren. Ik heb een hekel aan dat kwekkebekken over niets. Ik wil confrontaties, onthullingen en geheimen. De gemiddelde caféganger heeft daar meestal geen zin in. Na een lange week op kantoor houdt hij het liever leuwk en luchtig. Liefst niet te zwáár. Als ik dan op mijn aller verleidelijkst een emotioneel geladen semi-intellectueel pleidooi voer, wimpelen die mannen mij genadeloos af. Ze snoeren mij de mond en duwen me op de dansvloer.

De rest van de avond sta ik dan ongemakkelijk en in een afremmend overbewustzijn danspasjes uit te oefenen.

Daarom blijf ik de laatste tijd gewoon thuis met een boek. Dan verdiep ik me in de literatuur van Grunberg, Giphart en Coupland. Stuk voor stuk schrijvers waarop ik smoorverliefd zou kunnen worden. En dan moet u weten, die mannen, die zien er niet uit! Die zijn lelijker dan een gepensioneerde chihuahua, een communistisch bouwwerk of een Fiat Punto Grande. Maar de humor, de filosofie en hun observaties bezorgen me een goddelijk voorspel. Schrijvers, het zijn mannen waarvoor ik naakt op bed ga liggen en zeg: doe met me wat je wil.

Maar waar – in godsnaam – zitten al die schrijvers verstopt? je vindt ze in 100.000 oplagen in de Fnac maar je komt ze nooit tegen op café! Die leiden een kluizenarenbestaan achter hun schrijftafel.

De schrijftafel, de heilige plek waar hij tot al die slimme inzichten en metaforen komt die mij naar hogere sferen leiden. De schrijftafel waarop ik de liefde met hem zou kunnen bedrijven, tussen de potten Oost-Indische zwarte inkt en het geritsel van de manuscripten.

Gelukkig is er hoop. Doorheen het hele jaar is er één happening waarvoor al die schrijvers uitzonderlijk de deur uitgaan: hét boekenbal in de Amsterdamse schouwburg. Daar krioelt het van de literairen. Als een geheime zee vol siervissen. Als een magische moestuin vol verse aardbeien. Als een exclusief reservaat vol getemde geile tijgers.

Het wordt dus dringend tijd dat ik mijn debuutroman schrijf. Want voor iedereen geldt dezelfde regel: no writer, no entry. Life is a bitch.

Ik heb een antieke schrijftafel besteld via eBay. Ik kom de deur niet meer uit vanaf nu. Ik heb ook nog een zwarte kat uit het asiel laten overbrengen, gratis en voor niets. Die zal mij van strelingen en aandacht voorzien tijdens deze sombere, eenzame dagen op mijn zolderkamer. Ik word schrijfster. Met een beetje geluk krijg ik dan een uitnodiging voor hét boekenbal 2013.

Ik, op de rode loper in een cocktailjurk met een glas rosé champagne. Ik, die een beklijvende roman schreef over het post-romantisch feminisme. Ik, die knipoog naar een lelijke schrijver.

Er is alleen één ding waarvoor ik doodsbang ben. Dat, als ik dan uiteindelijk, na al die moeite, met een schrijver aan de praat raak, deze afwimpelend zegt: ‘sorry, het was een lange week achter de schrijftafel. Hier hou ik het liever leuwk en luchtig.’

Verklarende woordenlijst:
*Bindingsdrangst: Dit ingewikkelde verschijnsel uit zich in het meteen vastklampen aan een persoon wanneer er symptomen van verliefdheid optreden. Door allerlei hormonen worden de hersenspinsels geteisterd door extreme controledrang en panische verlatingsangst. Het lichaam vraagt elke seconde van de dag een bevestiging van de ander zijn liefde. In de overige milliseconden wordt er, reeds na de eerste date, gefantaseerd en gespeculeerd over samen wonen, een zwarte kat en een samenlevingscontract. Dit wordt doorgaans als afschrikwekkend ervaren door de tegenpartij.