Joy

Elke avond als ik naar huis wandel, passeer ik een dakloze die op een bankje ligt. Ik vraag me soms af waarom ik niet op haar schouder tik en zeg: ‘Kom maar mee, ik heb nog een extra slaapkamer die al twee jaar leeg staat.’ Als ik ’s nachts in bed lig, sms ik mijn onderbuurman met de vraag of hij de tv wat stiller wil zetten. Ik zou hem kunnen vragen hoe zijn dag was geweest, maar ik ben te moe en ik heb stilte nodig.

’s Morgens doe ik mijn gordijnen open. Ik zie betonnen appartementsblokken. Ik zou graag een zicht hebben. Een zicht op de hemel, een zicht op een rozenboom, een zicht op emigrerende vogels. Ik zie alleen mijn kettingrokende overburen, vetplanten op de vensterbank en een Perzische kat die als een diva over het dak loopt.

Ik wandel naar de Meir. Iedereen loopt hier rond met papieren zakken van de Primark. Op een groot reclamebord lees ik de slogan: Work Hard, Have Fun, Make History. Ik wandel het Kruidvat binnen en zoek een ontstopper. De winkelbediende snauwt me af als ik hulp vraag. Ik besef dat zij dagelijks in dit drukkend neonlicht moet werken en besluit om me niet als een ‘klant is koning’ te gedragen. Aan de kassa krijg ik een staaltje van de nieuwe Dior: Joy, the new fragrance.

In een hippe koffiebar bestel ik een gemberthee waar absoluut geen suiker in mag (suikerdieet!). Ik neem er een stuk taart bij. De cheesecake is vegan, maar niet suikervrij. Ik eet het op, betaal twaalf euro en vraag me af wat mijn idealen zijn.

Hij schrijft dat bomen met elkaar communiceren, voor elkaar zorgen en een gemeenschap op zich vormen.

Ik zorg voor niemand, ik vorm geen gemeenschap. Ik en mijn omgeving hebben het te druk met diëten, sporten, werken, consumeren, promoveren, koffiedrinken, kettingroken, glutenvrij lunchen, bingewatchen, in therapie gaan, een koppel worden, een huis kopen en een kind maken.

Richard Powers stelt de vraag: waarom zijn we hier en welke rol kunnen we vervullen in dit leven?

Planten en dieren verdwijnen in een razendsnel tempo en er worden zo weinig alternatieven aangeboden waar niet groei en winst, maar het voortbestaan van de natuur voorop staat. Wie inspireert ons? Wie biedt ons een andere intentie? Wie leert ons om weer verbinding te maken met de aarde? Ik zou zo graag een zicht hebben.

francesca woodman 1

Beeld door Francesca Woodman

Deze tekst verscheen op 13/11 als De Mening in De Standaard avond.

Sisterhood

Mijn zus heeft al jaren een relatie, ik niet. Enkele jaren geleden zei ze me op een familie-etentje: ‘Als het jou niet lukt om kinderen te krijgen, mag je wel op die van ons passen.’ Ik voelde me beledigd, omdat ze ervan uitging dat ik het een leuke activiteit vind om op kinderen te passen. Er zijn zoveel andere leuke activiteiten op de wereld: ik kan een underground-paaldanseres worden, ik kan een wetenschapster worden die geobsedeerd is door de zonsverduistering, ik kan een dichteres worden die alleen maar poëzie schrijft over de Middellandse Zee. En dat alles zonder kind, gewoon omdat ik dan meer tijd heb om te creëren.

‘Als het jou niet lukt, mag je wel op die van ons passen.’ Ik was razend omdat mijn zus vrij is om haar verlangen te vervullen. Ze kan een kind maken als ze dat wil. Ik niet, omdat er voorlopig geen man naast me zit. Ik loop het risico om geen moeder te worden, terwijl ik dat misschien wél wil. Ik kan ook nog alleenstaande moeder worden, maar dat gaat niet want ik heb te veel ambitie en ben slecht in timemanagement. Mijn troostprijs is dat ik eens op de kinderen mag passen.

‘Geen kind hebben’ wordt vaak als een gemis omschreven. Geen kind maken is je kans ontlopen om een echte vrouw te zijn. Geen kind betekent spijt op je veertigste. Geen kind betekent een verlaten lowbudget-serviceflat op je tachtigste.

Kijk naar die vrouw, haar is het niet gelukt.

Afgelopen weekend stond er in de krant: ‘We zijn met te veel om de aarde op lange termijn leefbaar te houden’ (DS 10 november). Mijn zus belde me: ‘Ik vind het zo spijtig dat je die uitspraak over kinderen destijds zo fout begrepen hebt. Ik bedoelde het eigenlijk als een daad van liefde. De aarde staat op ontploffen. Het is toch een mooi idee dat de liefde voor een kind gedeeld kan worden?’

Op zondag hielden mijn zus en ik elkaar even vast tijdens het familie-etentje. Ik dacht: inderdaad, liefde kan worden gedeeld. Al onze liefde zal een bestemming krijgen. Misschien zal ik ooit op haar kind passen of misschien zij op dat van mij. Of misschien nemen onze kinderen elkaar ook eens vast op een zondag. Of misschien worden mijn zus en ik kinderloos oud, samen op een lowbudget-service flat. En misschien schrijf ik daar dan wel het mooiste gedicht ooit over de Middellandse Zee.

Op een dag zullen we hopelijk begrijpen dat we het moederschap op verschillende manieren kunnen ervaren zonder beledigd of gefaald te zijn. En dan kunnen we zeggen: kijk, het is ons gelukt.

Emmet Gowin

Beeld: Emmet Gowin

Deze tekst verscheen op 12/11 als De Mening in De Standaard avond.

Middagjournaal

Afgelopen week maakte ik de middagjournaals voor Radio 1.
Je kan ze hier beluisteren:

‘Bazen’
https://radio1.be/ik-geef-de-bazen-van-vandaag-een-opdracht

‘Moeder’
https://radio1.be/het-doet-iets-met-je-wanneer-je-moeder-huilt

‘Appelplukbedrijf’
https://radio1.be/ik-wil-een-appelplukbedrijf-oprichten

‘Liefde’
https://radio1.be/de-liefde-terug-mijn-slaapkamer

‘Magie’
https://radio1.be/geloof-je-magie
–> naar het werk van Siarhiej Leskiec ‘Whisper’: http://leskiec.com/whisper-in-progress/

Les_485

door Siarhiej Leskiec

Gossip about my love life

In de zomer van 2017 maakten Ellen Schoenaerts en ik een podcast. Een podcast over de onmogelijkheid van monogamie, mislukte naaktfoto’s, een veel te hoog libido, hartstocht,  werkloos zijn in de liefde en dienende powerkoppels.
Toen ik de podcast in 2017 beluisterde schaamde ik me diep. Ik vond mezelf te wanhopig overkomen. Nu ik in 2018 luister hoor ik vooral hilariteit en hoop.

Onze producenten wisten heel die tijd niet goed wat ze ervan moesten vinden. Meer zelfs, toen ik hen liet weten dat wij de podcast toch zouden delen, hebben zij ons gesmeekt om hun namen niet publiek te maken. Zij wilden dat wij ons stuk lieten verdwijnen in de doofpot. Wij respecteren hun vraag. Of ja, toch hun eerste vraag.

Bij deze onze allereerste poging van een podcast. Je kan het afzetten wanneer je maar wil, of je kan blijven luisteren en zachtjes tot je laten doordringen dat er sowieso nog grotere losers in de liefde zijn dan jezelf.

GOSSIP_podcast

Illustratie: Debora Lauwers

CREDITS
Met veel dank aan onze fantastische vrienden: Johan, Sammy, Emily, Astrid, Oscar, Jef, Juul, Benny, Steve en Charly

Van en met: Julie Cafmeyer en Ellen Schoenaerts
Interviews: Julie Cafmeyer
Muziek: Ellen Schoenaerts
Illustratie: Debora Lauwers

 

Het heilige water

De mythe zegt dat een Rwandese koningin op een dag haar matras liet drogen die ’s nachts werd doorweekt. De druppels drupten op de grond, vormden een beekje, het beekje werd een rivier, de rivier stroomde verder en zo ontstond het Kivu-meer.

De matras van de koningin was doorweekt dankzij haar orgasme.
Ik denk: als er een plaats bestaat waar het vrouwelijke orgasme het land kan veranderen, dan moet ik daar zo snel mogelijk heen.

Ik doe wat opzoekwerk rond het heilige water, ik lees via Google ‘God heeft deze oceaan aan ieder van ons gegeven’ en ik boek een vliegticket naar Rwanda.

De eerste met wie ik over het heilige water spreek, is Clovis, een man van rond de dertig: ‘Vrouwen komen hier klaar als fonteinen. Het is geen verzinsel. Ik heb het gezien. Ik zweer het je, Julie, het water bleef maar stromen.’ Hij hapt naar adem tijdens zijn getuigenis. Tot op heden moet hij nog steeds bekomen.
‘Hoeveel water was het dan, één liter?’
‘Nee, nee, zeker acht à negen liter. Het vloeit, overvloedig! Ik heb de volgende nacht bij mijn huisgenoot moeten slapen, mijn matras was na een dag nog steeds niet opgedroogd.’

Mannen spreken hier over het vrouwelijk orgasme als over een feest, muziek, een heroïsche daad.

Enkele dagen later zit ik op de bus. Ik zit naast een bloedmooi meisje, Noah. We geraken aan de praat en na twintig minuten houd ik het niet meer: ‘Ken jij het heilige water?’ Ze komt niet meer bij van het lachen. Als ze weer op adem komt, zegt ze – nu heel ernstig: ‘Ja, ik ken het. En ik heb het. I have the water. En jij hebt het ook. Het is belangrijk dat je verlangens bevredigd worden. Hier is het heel normaal om je man te verlaten met als reden: ‘I’m sorry, I’m not satisfied.’

Ze beschrijft het vrouwelijke orgasme niet als een geschenk, maar als een vereiste. Als een trilling die de wereld in beweging brengt. Ze zegt: ‘Een vrijpartij waarbij de vrouwelijke orgasmes het ritme bepalen, is een wezenlijk andere vrijpartij. Je moet het proberen.’
‘Is het echt zoveel water?’
‘You want to see a video?’
‘A youtube video?’
‘I’ll show you my personal video.’

Ik zie het lid van haar vriendje, maar ik zie vooral veel water. Het stroomt, stroomt en het blijft maar stromen. Ik zweer je dat het liters zijn.
‘Hoe kan ik dat water krijgen?’
‘Kom straks met me mee. Ik zal je een medicijn geven, water met drie soorten bloemen. Daarna zullen we samen op bed liggen en zal ik het je tonen. De koningin gaf ons het water en nu kunnen alle vrouwen op de wereld het aan elkaar doorgeven.’

En zo rijden Noah en ik door het land van de duizend heuvels naar het Kivu-meer.

heilige water.jpg

Foto door Maxime Ballesteros 

Deze column verscheen op 16/08/2018 in de reeks ‘Zomertijd’ van De Standaard