Hoe bereid ik een eenheidsworst?

De feministe van vandaag heeft een grote bek, maar blijft liever anoniem. Toch voelen wij ons gepakt. Mannen zijn vuile geilaards en daarvoor zullen ze boeten. Turtelboom kondigt de nultolerantie aan. De glans van een charmant compliment wordt op gewelddadige wijze afgeschuurd.

Toegegeven, het veroordeelde geslacht heeft het ook niet makkelijk. Laten we hen een handje helpen. Hier enkele tips voor de moderne vrouw om seksuele intimidatie te voorkomen:

1. Vanaf nu draagt u enkel gewaden waarin geen enkele vrouwelijke vorm te bespeuren valt. Probeer op een goedkope tent te lijken. Ideaal is als u ‘s nachts wordt verward met een zwarte motorhoes.

2. Laat uw blonde snorharen zwart verven.

3. Stel de tandartsbehandeling voor tandsteen een paar jaartjes uit. Wanneer u in vol enthousiasme uw inhoudsloze verhaal uitspuwt, zal de nodige afstand bewaard worden.

4. Wanneer uw baas zijn Parkerpen laat vallen buigt u zich voldoende voorover zodat uw harige bilspleet én goedkope tijgerstring duidelijk zichtbaar worden. U zal vanzelf wel merken dat dit de ultieme wapens zijn tegen machtsmisbruik.

5. Loop een buikgriepje op en leg tot in detail uit hoe uw lichaamssappen er qua kleur, geur en consistentie uitzien. Wanneer u een braakaanval voelt naderen bent u niet gegeneerd hem te vragen uw gele, vettige paardenstaart in de hoogte te houden zodat u vrij kan kotsen.

6. Op café neemt u drie slokken van die bruisende cola en laat dan een overdonderende boer.

7. Door deze krachtinspanning heeft u uw anussluitspieren niet meer onder controle en ontsnapt er een luidruchtige trilling vanuit uw tijgerstring. (Ik weet het, ernstig genomen worden als vrouw, vraagt een hoge tol).

8. Wanneer u zelf de behoefte voelt om een man seksueel te intimideren, willen wij, als organisatie ‘de vunzige wijven’, u aanraden om geen verkeerde signalen door te seinen. Maak de man in kwestie duidelijk dat het maar voor één keer is. Zo heeft u de dagen daarop geen last van traumatiserende smsjes en hoeft u niet expliciet ‘néén’ te zeggen, want dat vreet energie!

9. Tijdens de wip gedraagt u zich als een verlamde, uitgedroogde mossel die nooit meer week kan worden. Wanneer u tot een hoogtepunt komt, zorgt u ervoor dat u zijn rug tot bloeden toe openkrabt. Kreunend brult u ‘lang leve de emancipatiestrijd!’

10. Als er – ondanks alles – toch nog een man is die het waagt om een compliment te maken, lach dan beleefd terug en lever 10 jaar later een klacht in.
Getiteld ‘van compliment tot incident.’
Probeer zowel zijn professionele als privéleven te ruïneren.
Vernietig, verwoest, verdelg, vermorzel tot hij niemand meer is.
Kraak de womaniser kapot.

Als u deze tips nauwlettend volgt kunnen wij u voor 99 procent garanderen dat u nooit meer last zal hebben van seksuele intimidaties op de werkvloer én daarbuiten. Alvast veel succes gewenst!

De poëtica van het leven

De poëtica van het leven, wie zal die ons geven? Het is vast niet de eerste keer dat u dit hoort, maar naar het schijnt biedt het kapitalistisch systeem toch bitter weinig kansen op geluk. Koop nu voor 9,90 Euro het zelfhulpboek Hoe leef ik in de flow van het leven? of ga als de bliksem naar de nieuwe theatervoorstelling van Peter De Graef, Boiling frog, uitgevoerd door Toneelgroep Oostpool. Ik raad u aan om het tweede te doen.

Als u de moed vindt om u te verplaatsen naar een culturele activiteit, maakt u kennis met de familie Berkema. Hoewel we ons in het jaar 2017 bevinden is de woonkamer oubollig. De stilstand van het leven is hier verborgen in het decor. De familie Berkema doet al 264 jaar in keramiek zonder veel innovatie. Er liggen plannen voor nieuwe productietechnieken te lonken, maar uiteindelijk worden deze revolutionaire ideeën niet doorgevoerd. Er heerst een weigering tegenover de vernieuwing. Op die manier wordt onze apathische houding tegenover het huidige systeem, namelijk het kapitalisme, bekritiseerd. ‘Het begrip geluk is vervangen door koopkracht.’ Economie is onze nieuwe religie en dat heeft een destructief effect. ‘Durf van je plek te komen!’ luidt het.

Verandering vraagt daadkracht. De personages uit Boiling frog willen een revolutie, maar beschikken niet over het lef om grote stappen te zetten. Een beetje zoals het nu is, velen zijn tegen het kapitalistisch systeem en de uitbuiting van de minderbedeelde, maar buiten Oxfam-biosap te drinken, doen de meesten niets. Logisch, er is ook geen duidelijke nooduitgang die ons buiten het systeem leidt.
Na enige tijd is er dan toch sprake van een heldendaad op het toneel. En zoals dat bij elke revolutie geldt, moet er iemand buitenspel worden gezet. De tiran van het gezelschap wordt monddood gemaakt. Na deze ‘overwinning’ staat iedereen er wat onwennig bij. Een aanval plegen is makkelijk, een alternatief zoeken is ingewikkeld.

Als je een kikker in kokend water gooit, schrikt die kikker zich rot en zal hij zich verzetten tegen de dood. Hij zal spartelen en revolteren. Maar als je het water zachtjes aan de kook brengt, zal de kikker zich zonder enig protest laten opbranden in het kokende water. Een metafoor voor de Westerse manier van leven. We hebben ons aangepast aan het kapitalistische model. We zijn verslaafd aan hogere winsten zonder garantiebewijs op geluk. We voeren geen oorlog meer, we wachten niet meer op God. Waar staat ons leven nog voor?

Het keukenmeisje filosofeert ondertussen over het ego en geeft ons een tip: gedachten moet je nauwkeurig ordenen in je hoofd, plak op elke gedachte die je hebt een etiketje. Ik huiver op mijn stoel en hoop dat ik niet al te veel levenslesjes zal krijgen à la Eckhart Tolle, onze nieuwe God, die in zijn bijbel – euh excuseer – boek, een nieuwe aarde, pleit voor een egoloos bestaan in de kracht van het nu. Wat mij betreft, een utopisch model van leven, waar je uiteindelijk meer stress van krijgt dan hoop. Ik verdenk De Graef erop dat hij dit boek wel heel aandachtig heeft gelezen.

De voorstelling Boiling frog, geeft me daarentegen geen stress, maar hoop. Dankzij een filosofische tekst, een ijzersterke cast en een strakke regie worden onze hedendaagse wetmatigheden op een confronterende, tragische en hilarische manier in vraag gesteld. Het resultaat is een satire op de tijdgeest. Verwacht geen uitkomst, geen alternatief, geen verbanddoos of een flow. Met een beetje geluk verlaat je de zaal met een buisje zwarte inkt, daarmee schrijf je dan hooguit enkele regels voor de poëtica van het leven.

http://www.toneelgroepoostpool.nl/Voorstelling-70271-Boiling-Frog.aspx

Wie geen mogelijkheidszin heeft, heeft geen werkelijkheidszin

De dakloze loopt door de kilte en probeert te genieten van het gekraak van de sneeuw onder zijn redelijk koude voeten. Een vogeltje is de kluts kwijt maar blijft fluiten. De dakloze schreeuwt om hulp in een vreemde taal. Niemand vindt een tolk, maar iedereen kan hem verstaan. Wanneer hij opvang vraagt is er een vriendelijke dame die niet zeker weet of dat hij bij de doelgroep ‘nachtopvang’ hoort. Ondertussen loopt er een vergadering waarbij men deze doelgroep probeert te definiëren. De vergadering is voorzien van thee en koekjes.

De dakloze fluit een winterliedje. Toen hij vannacht in Brussel-Zuid aan het klagen was, zei zijn vriend “denk maar aan Siberië, daar is het pas écht koud!” Het was een magere troost. Maar oké hij doet zijn best, la vie est belle.
De volgende dag vraagt hij voorzichtig naar een opgedekt bed. “Helaas” zei een beleefde medewerker, “als je niet telefonisch reserveert kom je er niet in.” Principes bevriezen niet.

Kazernes staan ter beschikking, maar er is geen transport. Loodsen worden vrijgemaakt maar worden niet instap klaar verklaard. Warme zielen bieden een kamertje aan, maar ook dat wordt niet aanvaard. Mensen die tot de doelgroep ‘nachtopvang’ worden gerekend moeten begeleid worden door mensen die daarvoor zijn opgeleid.

“Wie geen mogelijkheidszin heeft, heeft geen werkelijkheidszin” schreef Robert Musil eens op een koude winterdag. En ik vraag me af waarom al die vakbonden, ambtenaren en politici de mogelijkheden door mist laten vervagen. Een zinloze mist van regeltjes, formulieren, voorwaarden en administratie.

Gelukkig is er ook goed nieuws. De dader is gevonden. Haar naam is Maggie. Eén voor allen, allen voor één! Zo kunnen wij allemaal gezellig, voor de open haard klagen over die éne grote, dikke boosdoener. Zolang we zelf maar niet in actie moeten schieten. “Niemand heeft iets gehoord, zo blijven wij in leven” zong Bram Vermeulen eens op een koude winterdag.

Ondertussen valt de centrale verwarming uit op het kabinet. “Vlaamse ambtenaren verkleumen op bureau.” Een vrouw klaagt over de kou: “Schandalig!” Een collega probeert haar te troosten “denk maar aan de daklozen, die hebben het pas écht koud!” Ze vindt het maar een magere troost en wil haar vakbond contacteren. Liever staken dan stoken.

De dakloze wandelt verder door de besneeuwde straten, hij fluit zijn winterliedje uit. Een ijzige wind vanuit het Oosten doet hem haperen. Zijn hele leven is niet instap klaar, bedenkt hij zich. “Vanaf nu beslis ik om tegen elke situatie ‘ja’ te zeggen” mompelt hij vastberaden. En dat is het enige wat hem hoop geeft op deze koude winterdag.

Marc Reynebeau: gebuisd

Beste Marc Reynebeau,

Vorige week ontstond er een hele heisa rond de weblecture. Leuvense studenten worden boos omdat er voor hen geen plaats meer is in de aula. Ze weigeren de colleges te volgen via een internetfilmpje. Wat een aanstellerij! Of zoals Katlijn Malfliet, decaan van de faculteit sociale wetenschappen stelt: “eerstejaars studenten durven toch geen vragen te stellen in zo’n volle aula.” Waar doen al die stille, grijze muisjes nu toch moeilijk over? Maar het was vooral uw tekst Geslaagd met groot onderscheid uit DS Weekblad die verbazing opriep: “laten we nu eens eerlijk zijn: wat een gedoe voor zo’n onnozelheid”.

Laat mij het als student zijnde nu eens opnemen voor al die “jammerende” studenten waarover u het heeft. U noemt de weblecture een teken van innovatie. Vreemd dat de studenten dan zo boos reageren, want deze innovatieve ingesteldheid merken we toch ook op als het om Facebook en Wikipedia gaat. Maar er is een verschil. Natuurlijk is Facebook fun. Maar, (en met deze uitspraak wil ik niemand wegpesten naar een workshop ‘hoe om te gaan met teleurstellingen’) hoeveel uren, dagen, jaren je ook in deze tedere, virtuele wereld zal rondzwerven: er was niets, er is niets en er komt niets. Er zal hier niets gebeuren. Facebook is niet echt. Zucht.

Ook de weblecture is niet echt. Maar wees getroost: wie niet fysiek aanwezig is, is innovatief. Ik klik dus ik ben hip. Hip hip hip HOERA: ik ben interactief met de hele wondere wereld, terwijl ik mijn bed er zelfs niet meer voor uit moet! Met de laptop op de schoot. Enige drie lichtpuntjes in mijn vrolijk bestaan: world, wide en web!

Er is nog meer goed nieuws voor een “aan de virtualiteit verknochte jeugd”: als we dan toch in ons bed liggen, kunnen we er net zo goed in blijven! Veilig achter een scherm. Levenswijsheden vind ik op Wikipedia , een goed gesprek beleef ik op Skype, ook de supermarkt sla ik over dankzij het online shoppen. Ik hoef mijn tijd zelfs niet meer te verdoen aan de toog van het café, mijn match vind ik op de eerste beste datingsite. Technologie is de nieuwe chemie. En met een beetje geluk, als de Internetgoden ons gunstig zijn, wordt er ook nog een elektronische onderbroek uitgevonden die ik dan kan aansluiten op mijn computer! Zo hoef ik zelfs mijn bed niet meer uit om nog eens goed van bil te gaan met mijn match. De virtuele wereld is een probleemloze wereld, hij staat ons op te wachten met een gouden plateautje vol geluk bestrooid met gekleurde discobolletjes.

U stelt de vraag “moeten we echt geloven dat studenten niets liever willen dan les volgen?” Maar het is veel meer dan dat. Het schrappen van een aula, is het schrappen van een ontmoetingsplaats. Door een overdaad aan heel het webgebeuren, worden we niet meer dan een animatievariant voor elkaar. Ver weg van een geur, een smaak, een uitstraling, een knipoog, een aanraking en een kloppend hart. Een aula is er om te lachen, te geeuwen, briefjes te schrijven, te klagen, te discussiëren, elkaar te voelen, elkaar te zien, elkaar te rieken en te verlangen. Het verlangen naar kennis. Het verlangen naar elkaar. Dat verlangen behoeft geen vernieuwing.

Noem mij een muilentrekker, noem mij een pruillip, noem mij een dramaqueen, maar maak van mij geen hippe webtrien.

Hartelijke groeten,
Julie Cafmeyer

Brief aan Pieter Loridon

Beste Pieter Loridon,

Je hoeft de Flair er niet voor open te slaan om te weten dat wij vrouwen, de laatste tijd nogal in de war zijn. Wij lopen helemaal verloren omdat we niet meer weten welke waarde we nu moeten toekennen aan onze vrouwelijke status. En vooral: wat wil een man nu eigenlijk? Gelukkig verscheen jij plots om dit allemaal nog eens duidelijk op een rijtje te zetten in het tv-programma Wie Kiest Pieter. Een maatschappij heeft in moeilijke tijden nood aan boegbeelden als jij die even de puntjes op de i zetten. Een volk heeft die glasheldere conclusies nodig in deze complexe samenleving. Daarvoor wilde ik je toch even bedanken.

De perfecte vrouw weet zich helemaal te stylen met de juiste out-fit en make-up onder het strenge oog van jouw trendy raadgeefster. Ze kan verleidend burlesk dansen, maar is ook een keukenprinses. Uiteraard moet ze kunnen basketten, en heeft ze liefst geen hoogtevrees want muurklimmen is ook een must. Voor al deze sporten, heeft de perfecte vrouw dus nood aan een goed uithoudingsvermogen, maar dat lijkt me sowieso wel handig in jouw programma. Oh ja, ze verkiest ook geraffineerde fair-trade suiker boven ordinaire witte suiker, omdat dat gewoon gezonder is. Logisch.
Jammer genoeg heb jij de pech dat al jouw vrouwen deze kwaliteiten bezitten. Ik begrijp dan ook dat je bij het elimineren steeds maar meer loopt te jammeren als “het wordt moeilijker en moeilijker” en “het wordt minder en minder leuk”. Dat je zo integer blijft, dat siert je. Ik heb echt met jou te doen. Ik kan het soms niet laten om op dat soort momenten een traantje weg te pinken. Wat onrechtvaardig dat deze vrouwen niet allemaal bij jou mogen blijven!

Jullie zijn nu op het mooie Aruba. Slimme zet. De liefde wordt inderdaad niet wakker geschud in een dagdagelijkse huiskamer tussen de soep en de patatten, maar eerder onder de palmbomen en de cocktails. Natuurlijk moet het ook niet té leuk worden voor jouw vrouwen, want zoals je raadgeefster al aanhaalde: “ze moeten echt wél hun best doen, ze moeten het écht wel willen, anders geef ik ze een wake-up call!”
Maar oké, genoeg lofzang op jouw sociale tact en bestaan. Ik schreef je eigenlijk om aan te kondigen dat jouw raadgeefster te kampen heeft gekregen met een voedselvergiftiging en dat ze jammer genoeg niet meer in staat is om jou op een goede manier raad te geven. Daarom heeft de VTM mij gebeld om haar te vervangen, en uiteraard heb ik ja gezegd. Ik kom morgenvroeg aan op Aruba, en ik vertel je even hoe de komende dagen er zullen uitzien:
Eerst ga ik eens met die vrouwen praten. Ik stook ze allemaal tegen jou op en ik doe hen herinneren aan het feit dat een man zich moet uitsloven voor een vrouw en niet omgekeerd. Plots bedenken die vrouwen zich en denken ze terug aan hun dromen waarin een prins op het witte paard werd beloofd. Die vrouwen worden natuurlijk allemaal hysterisch en samen beginnen we jou te bekogelen met kokosnoten! Na die verovering gaan al jouw ex-vrouwen naar de eerste beste discotheek om te worden versierd door knappe Beach boys.

En daar lig jij dan in het zand, helemaal verslagen en achtergelaten. Het enige dat je nog rest zijn de tatoeages en een I-pad, want zelfs je zwembroek hebben ze uitgetrokken. Je begint te wenen, het verdriet van de laatste jaren komt naar boven. De pijn van het bedrog, het co-ouderschap, de eenzame nachten en de foute keuzes. En ik, als jouw raadgeefster, kom daar aan in een hippe bikini met glad geschoren benen. Ik hou je vast en zeg: “het geeft niet, Pieter. Laat die tranen maar stromen.” En jij snikt: “Sorry, vrouwen, sorry, dat jullie door mijn domme fout jullie trots verloren. Sorry, dat ik dit jullie aandeed. Sorry, dat jullie je zo hebben geworpen voor een man als ik. En dat heel Vlaanderen dat zag! Sorry, ik probeer toch ook maar wat!” Waarop ik zeg: “Natuurlijk, Pieter. We proberen allemaal maar wat.” En dan spreek je de laatste boodschap in op die I-pad waarin je plechtig belooft: “ik zal het nooit meer doen”.

Zo, dat was even in het kort het scenario. Hopelijk ben je enthousiast. ik zie je op Aruba.
Tot morgen!
Liefs,

Julie