Nieuwe routines

Net voor de quarantaine begon, was ik op bezoek bij een vriend. Hij heeft een rijsttaartje gekocht en maakt een smoothie met rode biet en gember voor me. Hij zegt: “Het klinkt misschien fout, maar ik verlang zo naar een quarantaine. Ik ben het zoveelste cliché dat bekent dat hij al jaren opgejaagd leeft.

Ik kan me al zo lang niet meer concentreren. Ik probeer me sinds drie jaar elke ochtend iets heel simpels voor te nemen. Bijvoorbeeld: vandaag ga ik broccolisoep maken. Nog geen twee uur later zit ik in de frituur een curryworst special te eten. Daarna voel ik me schuldig omdat ik wéét dat mijn lijf liever broccolisoep wil dan een curryworst. Dat klinkt nu heel banaal. Die curryworst is eerder een metafoor voor: wat wil ik nu werkelijk in dat leven van mij? Wat wil ik dat op een dieper niveau goed voor me is? En waarom kom ik niet tot de dingen die ik wil?”

Hij neemt een slok van het rodebietensap. Het is hem vandaag alvast gelukt om een smoothie uit die blender te persen. Die verdomde blender die hem elke dag aankijkt, wel tegen hem lijkt te spreken: ‘Gebruik me. Ik ben goed voor je lichaam!’

Hij zet zijn glas terug op tafel en kijkt ernstig in de verte. Ik vraag me af of hij nu door die metafoor van de curryworst een existentieel dieptepunt zal bereiken. Gaat hij instorten? Ik neem nog een hap van de taart omdat ik niet meteen op een troostrijke repliek kom.

“Kijk, het draait niet om die curryworst”, gaat hij verder alsof hij mijn gedachten kon lezen. “Het gaat erom dat je zo nu en dan dingen in je leven doet die essentieel voor je zijn.”

Ik zeg hem dat hij niet de enige is, dat zoveel vrienden me al vertelden dat ze druk bezig zijn met schema’s op te zetten, structuren te scheppen, lijstjes te maken om eindelijk te doen wat ze zo graag willen. Het gaat om kleine dingen. Dingen als piano leren spelen, een boek lezen, opruimen.

Hij zegt: “Ja, precies. Alsof de leegte inspireert. Dat is het aantrekkelijke aan een blanco dag. Dat je vanuit het niets nieuwe routines kan opbouwen. Dat je kan voelen: wat vind ik nu echt leuk? En kan ik mijn leven daarop inrichten? Je terugtrekken om te voelen waar je motor zit. Ik geloof dat we hieruit kunnen leren. Ik droom al enkele nachten over de schone lucht in China. Ik droom over paradijsvogels, kolibries en toekans die euforisch in een blauwe lucht vliegen. Ik droom over mensen die weer ademen. Ik moet de hele tijd maar denken aan die zin van Camus: ‘Midden in de winter begreep ik eindelijk dat er in mij een onoverwinnelijke zomer huisde.’ Dat geeft mij hoop, dat er iets nieuws tot leven kan komen midden in de crisis.”

Het was even stil. Ik wilde hem vasthouden, maar dat deed ik natuurlijk niet.

Isa Genzken Artist Retrospective Installation Moma The Museum of Modern Art New York

Beeld: Isa Genzken

Deze column verscheen op 18/3 in De Morgen

 

Een gedachte over “Nieuwe routines

  1. Goed hoor, een lichte maar helemaal niet onzinnige herneming van een partje uit de Decamerone. Hoewel de schrijfster daartoe natuurlijk veel te afstandelijk is. Ik vraag me af of ze in normale tijden haar gesprekspartner wél had omhelst. Met haar weet je als lid van het publiek nooit goed wat ze met haar lichaam nog allemaal gaat doen of niet. Furore was het, vorige zomer aan de zee. Wel zo jammer dat de beste getuigenissen, nota bene opgetekend in vertrouwen en anonimiteit door de beste pennen van tegenwoordig, nog zo beperkt blijven in wijsheid. Neem nu die lijstjes, (je leest het goed) die “de mensen” nu blijkbaar gaan maken. Nu ze tijd hebben. Ruimte. Geen dodelijke deadlines meer. Of neem die brave jongen die van gember houdt (dat maakt goed geil, zo weet elke Chinees) en van rode biet (ook daar ben ik al levenslang een grote fan van, niets dat mij meer de indruk geeft een stukje van moeder aarde zelf in de mond te nemen en zuiver te smaken): hij heeft ineens, dankzij het smerige sars 2 virus, door dat het erop aan komt “innerlijke voeling” te ontwikkelen. Maar hij meent dan wel dat hij daar diep vanbinnen niet naar een kompas, of een geweten, godbetert, mag en moet op zoek gaan. Wat zoekt de Vlaming van tegenwoordig, opgegroeid tussen de dure, grote Duitsers in de garages en op de straten?…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s