Hou me vast

Enkele weken geleden was ik in het station Antwerpen centraal. Vlak voordat ik de roltrap op wilde naar spoor 22 botste ik bijna op een man. De man zei galant: ‘gaat u voor, mevrouw.’ Op het moment dat ik een stap op de roltrap zette, vroeg hij me: ‘En hoe gaat het verder met u vandaag?’ Ik was op dat moment helemaal in mijn eigen wereldje. Ik was me weer aan het haasten en piekerde over de toekomst, over het verleden. Ik was dus volledig afgeleid door zijn vraag en verloor mijn evenwicht. De man hield me net op tijd vast bij mijn schouders. ‘Ik hou je vast’ fluisterde hij in mijn oor. 

Op het perron zei hij me: ‘Ik ben wel blij dat je niet van die roltrap bent gevallen. Als jij die val niet overleefd had, zou ik me toch schuldig hebben gevoeld.’ Ik lachte naar hem en toen de trein aankwam vroeg hij of ik bij hem wilde zitten.

Ik denk dat hij rond de vijftig was, hij had vele grijze haren en een lieve glimlach.

‘Wat doe jij in het leven?’ vroeg ik hem. ‘Ik werk voor de NMBS’ zei hij trots. ‘Mijn dienst zit er net op. Ik maak deel uit van de ploeg ‘B for you.’ Ik help mensen met een beperkte mobiliteit de trein op. Maar eigenlijk ben ik hier voor iedereen. Gisteren was er bijvoorbeeld een vrouw die haar trein net had gemist. Haar kindje zit op de crèche en ze zou te laat zijn. Dat is natuurlijk frustrerend. Ik ben naar haar toe gestapt en heb haar een koffietje aangeboden. Gewoon uit eigen zak hé.’ 

‘Dus jij bent hier om mensen te troosten?’
‘Zo kan je het wel stellen, ja. Enkele weken geleden had ik dienst aan het station van Mechelen. Plots zag ik een jong meisje dat op het spoor lag. Ik heb haar van het spoor geholpen. Ze vertelde me dat ze gepest werd. Haar ex-vriendje had naaktfoto’s van haar verspreid op Instagram. Die foto’s waren viraal gegaan. Dat kan je bijna niet vatten. Zo’n jong meisje die geen uitweg meer ziet. En zo zijn er veel gevallen hé.’ 

‘Gelukkig was jij er op het juiste moment.’ 

‘Meestal probeer ik mezelf overbodig te maken. In het station van Mechelen was er een meisje dat altijd alleen stond aan het spoor. Dan ging ik daar een babbeltje mee slaan. Maar ja, op den duur beginnen mensen raar te kijken als een oude man te veel rondhangt met een jong meisje. Ik heb haar voorgesteld aan een ander groepje jongeren. Zij is nu volledig opgenomen door die groep.’ 

Als hij de trein afstapt zegt hij: ‘Mijn naam is Eddy.’ 

Ondanks dat bijna alles misloopt bij de NMBS is er goed nieuws. Ergens in het station loopt een wereldverbeteraar rond. Hij is op zoek naar mensen die zich eenzaam of machteloos voelen in de menigte. Hij zal je op de trein helpen, hij zal je proberen thuis te brengen. En als je je evenwicht verliest, zal hij zachtjes in je oor fluisteren: ‘ik hou je vast.’ 

Weeks on the train, Nicole Eisenman 

Deze column verscheen op 16/1 in De Morgen