Enjoy Love

Welkom in een volgende episode van mijn leven. Ja, dit belooft een persoonlijke column te worden en de reden is simpel: het gaat niet altijd super met mij. Ik moet dus soms wat ventileren. Over mijn relatie bijvoorbeeld. Daar zal ik eerlijk over zijn, die gaat met vallen en opstaan. Als een columniste niet meer eerlijk kan zijn, wie dan wel? 

Onze ruzie gaat over Facebook. Op zijn pagina staan er nog foto’s van zijn ex-vriendin. (Ik vind ze intiem, hij niet.) Omdat ik zo tolerant en open ben, heb ik daar uiteraard geen probleem mee. Enige probleem: we zijn een jaar samen en er staat nog geen enkele foto van mij online. Juist, ja. Hoe komt dat?

Mijn vriend zegt dat hij sociale media al sinds een lange tijd heeft afgezworen en niets meer online plaatst. Meer moet ik er niet achter zoeken. Nu zag ik eergisteren dat hij plots een foto deelde van hem en zijn broer. Op zich was er niets mis met de foto. Ze stonden er mooi op. Maar er kwamen toch enkele vragen in mijn tolerante, open, doch kritische geest naar boven: waarom zet hij van iedereen foto’s online, behalve van mij? Omdat ik geen conflictvermijdend type ben, belde ik hem op en confronteerde hem. 

Hij zei dat ik overdrijf. Dat hij wel eens een foto zal delen als het spontaan voelt. 

‘Sociale media zijn een constructie van een nieuwe realiteit. Een berekend beeld van hoe wij willen dat ons leven overkomt. Ga jij nu plots pleiten voor de spontaneïteit op Facebook?’ 

‘Julie, Facebook is een maffieuze dievenbende. Daar kan je toch niet serieus in meegaan?’  

‘Het is toch niet omdat Facebook corrupt is, dat jij onze liefde niet kan uiten?’ antwoord ik in pure wanhoop. ‘Schaam jij je voor mij?’ 

Ik hang op, surf naar mijn pagina en staar naar een foto die ik enkele weken geleden deelde. Ik glimlach verliefd naar hem, hij kijkt in de lens. Waarom promoot ik onze relatie op mijn eentje? Ik kan de kinderachtige impuls om de foto te wissen en hem te ontvrienden niet onderdrukken. Sorry. Ja, het klinkt zielig. Ik ontvriend mijn lief. 

Juist op dat moment krijg ik mijn gelijk en deelt hij met tegenzin een vakantiefoto waarop we gelukkig de lens inkijken. De likes, enthousiaste emoticons en hartjes blijven binnenstromen op onze perfecte Facebookfoto terwijl wij elkaar overladen met kwade sms’en. Hij is razend omwille van mijn dwingende karakter en ik ben diep teleurgesteld in zijn passiviteit. Elke sms maakt de afgrond dieper. Hij stelt voor om elkaar een week niet zien. Ik stel voor om onze zomervakantie te annuleren. Misschien kunnen we er gewoon mee ophouden.

Ik doe aan kettingroken tegen de stress, probeer hem te bellen, tranen over mijn wangen. Hij neemt niet op. Mijn telefoon blijft pingen. Iemand die ik niet ken, heeft een reactie op onze foto geplaatst: ‘Enjoy love.’

Afbeeldingsresultaat voor melanie bonajo economy of love

Economy of love, Melanie Bonajo

Deze column verscheen op 7/2 in De Morgen

Verlangen

Door een samenloop van omstandigheden kon ik deelnemen aan een groepsgesprek onder leiding van de seksuologe Esther Perel. We zitten in een kring met ongeveer dertig mensen en hebben het over seksualiteit. Esther Perel is inmiddels wereldberoemd geworden door haar tedtalks, podcasts en boeken die vaak rondom het verlangen in een langetermijnrelatie gaan. Kan je verlangen naar iets wat je al hebt? Ze zegt: ‘Het is belangrijk om je verlangen te blijven ontdekken. Hierin ligt een belangrijk verschil tussen exploratie en evaluatie. Als je jezelf evalueert in je verlangen, bots je alleen op oordelen. Als je vrij bent om te ontdekken wat je verlangt, is er plezier.’

Ik stel haar de vraag: ‘Wat als je in staat bent om te verlangen naar de persoon met wie je samen bent, maar dat je verlangen niet altijd beantwoord wordt? Ik zit nu in een vaste relatie. We verlangen naar elkaar. Maar wat met onze fantasieën die de ander niet heeft? Ik bedoel: heel vaak krijg je niet wat je wil in een relatie. Je kan niet altijd alles geven wat de ander wil. We verzanden in clichés. Ik wil meer standvastigheid, samen een thuis creëren. Hij wil meer avontuur, risico, het onbekende. Soms wil hij ook standvastigheid, maar dan wil ik weer avontuur. Hoe kan je het verlangen laten samenkomen?’

‘Ik heb geen antwoord op je vraag’ zegt ze streng. ‘Er zijn geen kant en klare oplossingen. Om je te begrijpen, moet ik meer weten. Tell me your story.’ 

Wat is mijn verhaal?  

In een essay in De Groene Amsterdammer stelt schrijfster Daan Borrel de vraag: ‘Wat zou vrouwelijke begeerte zijn als ze is ontdaan van het het heteroseksuele, monogame kostuum?’ Ze onderzoekt of het zou kunnen dat vrouwen al eeuwen naar mannen verlangen om een grootser verlangen niet te voelen.

Wat als ik mijn leven lang gepusht ben om naar mannen te verlangen? Wat als ik door een sociale structuur ben gaan geloven dat de enige vorm van een relatie samen een huis inrichten is? Wat als ik wil bewijzen aan mijn familie dat ik een voorbeeldige vrouw ben omdat ik een vriend heb? Wat als ik mijn vrienden wil imponeren met mijn zogezegde succesvolle relatie? 

Hoe kan ik weten wat mijn relatie betekent als ik met een constante angst kamp: als het ooit uit is, zullen mijn ouders teleurgesteld zijn. Ook mijn vrienden zullen denken: ‘Ja, Julie, ze kan wel wat, maar de liefde, dat kan ze niet.’  

Ik besef nu dat ik mijn vraag scherper kan stellen aan Esther Perel: wat als ik niet toekom aan het exploreren van mijn begeerte omdat ik constant bots op oordelen? Oordelen naar mezelf toe, en dus ook naar de ander.

Nog voor ik de vraag kan stellen, stelt iemand anders een vraag. Het is geen seconde stil. Iedereen is hier op zoek naar zijn ware verlangen. 

Penny Slinger

Deze column verscheen op 5/2 in De Morgen

Artikel van Daan Borrel: https://www.groene.nl/artikel/dit-is-niet-hoe-vrouwen-verlangen

Hou me vast

Enkele weken geleden was ik in het station Antwerpen centraal. Vlak voordat ik de roltrap op wilde naar spoor 22 botste ik bijna op een man. De man zei galant: ‘gaat u voor, mevrouw.’ Op het moment dat ik een stap op de roltrap zette, vroeg hij me: ‘En hoe gaat het verder met u vandaag?’ Ik was op dat moment helemaal in mijn eigen wereldje. Ik was me weer aan het haasten en piekerde over de toekomst, over het verleden. Ik was dus volledig afgeleid door zijn vraag en verloor mijn evenwicht. De man hield me net op tijd vast bij mijn schouders. ‘Ik hou je vast’ fluisterde hij in mijn oor. 

Op het perron zei hij me: ‘Ik ben wel blij dat je niet van die roltrap bent gevallen. Als jij die val niet overleefd had, zou ik me toch schuldig hebben gevoeld.’ Ik lachte naar hem en toen de trein aankwam vroeg hij of ik bij hem wilde zitten.

Ik denk dat hij rond de vijftig was, hij had vele grijze haren en een lieve glimlach.

‘Wat doe jij in het leven?’ vroeg ik hem. ‘Ik werk voor de NMBS’ zei hij trots. ‘Mijn dienst zit er net op. Ik maak deel uit van de ploeg ‘B for you.’ Ik help mensen met een beperkte mobiliteit de trein op. Maar eigenlijk ben ik hier voor iedereen. Gisteren was er bijvoorbeeld een vrouw die haar trein net had gemist. Haar kindje zit op de crèche en ze zou te laat zijn. Dat is natuurlijk frustrerend. Ik ben naar haar toe gestapt en heb haar een koffietje aangeboden. Gewoon uit eigen zak hé.’ 

‘Dus jij bent hier om mensen te troosten?’
‘Zo kan je het wel stellen, ja. Enkele weken geleden had ik dienst aan het station van Mechelen. Plots zag ik een jong meisje dat op het spoor lag. Ik heb haar van het spoor geholpen. Ze vertelde me dat ze gepest werd. Haar ex-vriendje had naaktfoto’s van haar verspreid op Instagram. Die foto’s waren viraal gegaan. Dat kan je bijna niet vatten. Zo’n jong meisje die geen uitweg meer ziet. En zo zijn er veel gevallen hé.’ 

‘Gelukkig was jij er op het juiste moment.’ 

‘Meestal probeer ik mezelf overbodig te maken. In het station van Mechelen was er een meisje dat altijd alleen stond aan het spoor. Dan ging ik daar een babbeltje mee slaan. Maar ja, op den duur beginnen mensen raar te kijken als een oude man te veel rondhangt met een jong meisje. Ik heb haar voorgesteld aan een ander groepje jongeren. Zij is nu volledig opgenomen door die groep.’ 

Als hij de trein afstapt zegt hij: ‘Mijn naam is Eddy.’ 

Ondanks dat bijna alles misloopt bij de NMBS is er goed nieuws. Ergens in het station loopt een wereldverbeteraar rond. Hij is op zoek naar mensen die zich eenzaam of machteloos voelen in de menigte. Hij zal je op de trein helpen, hij zal je proberen thuis te brengen. En als je je evenwicht verliest, zal hij zachtjes in je oor fluisteren: ‘ik hou je vast.’ 

Weeks on the train, Nicole Eisenman 

Deze column verscheen op 16/1 in De Morgen