Droom

Ik was zo iemand die geloofde dat je dromen iets wezenlijks over je leven kunnen onthullen. Je dromen vertellen iets over je meest kinky fantasieën, je gruwelijkste angsten en je diepste verlangens. Ik droomde onlangs dat ik op een veld stond bij een jager die een hert probeerde dood te schieten met een speer. De jager werd geraakt door een andere schutter. Ik zakte door mijn knieën en verzorgde zijn wonde. De volgende ochtend googelde ik: ‘Droom + wonde + bloed + hert + speer?’ Google wist het niet. 

De nacht daarvoor droomde ik dat ik een kind in mijn armen hield. Mijn dochter was ziek en ik redde haar leven door haar zachtjes te sussen. Ik voelde me nuttig, meer zelfs, ik voelde me een soort van heldin. Alsof mijn leven plots richting kreeg nu ik zorg kon dragen voor een nakomeling. Ik vond het een belachelijke droom. Het is onnozel om jezelf als een heldin te wanen als je je eigen kind redt, aangezien je er zelf voor gekozen hebt om een totaal hulpeloos, zorgbehoevend wezen op de wereld te zetten.

Er zijn dromen die steeds terugkomen. Ik droom op regelmatige basis dat mijn vriend me op de meest ijzingwekkende manieren verlaat. Hij bedriegt me met mijn beste vriendin, hij vertrekt op wereldreis en blokkeert mijn telefoonnummer, mijn schoonmoeder nodigt me uit voor de koffie en vertelt me dat hij me nooit meer wil zien. 

Als je dromen je bang maken, als ze niet inspireren, kan je je dromen sturen. Je moet goed rondkijken. Je moet de beelden die je raken opslaan. Je moet hopen dat die beelden ’s nachts in nieuwe gedaanten verschijnen. 

Op oudejaarsnacht keek ik naar een meisje verkleed als vlinder. Ze danste met een hula hoop maar de hula hoop viel de hele tijd van haar heupen. Ze keek me aan met haar blauwe ogen en zei: ‘het ligt aan de outfit, het vlinderpak is nieuw.’ Ik keek naar een magische tuin in Zuid Afrika, een pauw die al haar veren verliest. Een vrouw die één van de veren in haar grijze haren speldt. Een aap in mijn hotelkamer die mijn Dior lippenstift probeert te stelen. Iemand die zegt: ‘de velvet monkeys hebben blauwe ballen, heb je zijn ballen gezien?’ De verschillende soorten blauw in de zee. De indringende strontgeur van de zeehonden. En dat ik ondanks de afschuwelijke stank blijf zeggen: ik heb nog nooit zoveel verschillende soorten blauw gezien. 

Die nacht droom ik dat ik mijn haar blauw kleur. De volgende dag drink ik een koffie in Kaapstad en de serveerster heeft een blauw afrokapsel. Hoe vaak zie je iemand met blauw haar in een koffiebar? De droom onthult niets over je leven. Alles wat je meemaakt, heb je ’s nachts al eens gezien. En zo weet je: het is goed, ik ben waar ik moet zijn.

Gerelateerde afbeelding

Beeld: Sophy Hollington 

Deze column verscheen op 6/1/20 in De Morgen

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s