Het is jouw leven

In zijn nieuwe boek, Gloria, schrijft Koen Sels over het vaderschap. Hij is niet meer ‘die kleine, paranoïde detective van weleer die op zoek was naar samenhang’. Nu hij een dochter heeft, wordt hij zich bewust van een nieuwe positie: ‘Hij zei nu zelf wat het was, waarnaar Gloria wees. Hij bood zich aan als was hij een woordvoerder van de dingen, en de dingen werden hem niet aangedaan, hij had erin ingegrepen, met woorden, relaties, daden, bewegingen, hij was één van de dingen.’

Zowel in zijn debuutroman Generator als in Gloria, heeft Sels de gave om je te hypnotiseren en je te laten nadenken over je eigen herinneringen, je leven en de daden om dat leven in te richten.

Dat is de kracht van het autobiografisch schrijven. Door de lezer te vertellen: ‘dit is mijn leven’, confronteer je de lezer met: ‘dit is jouw leven’.

Mensen vragen: wanneer ga je een auto hebben, wanneer ga je een huis kopen, trouwen, een kind krijgen? Op feestjes luister je naar vrienden met een auto die verbouwen, trouwen en een kind krijgen. En ik, ik oordeel. Heeft onze generatie niet meer verbeelding dan het leven van onze ouders te kopiëren? Of willen we, na de echtscheidingscrisis, misschien bewijzen dat wij het wel kunnen?

Ondertussen vragen mijn vriend en ik het ons luidop af – tijdens een hysterische ruzie, een romantische tête-à-tête of aan het ontbijt: ‘Wat met ons leven?’

Wij dromen over een radicaal anders leven. Wij zijn romantici die het leven zullen vieren zonder de rompslomp van een verbouwing of het gekrijs van een kind. Wij dromen over een kosmopolitisch leven, maar zijn tegelijkertijd te bang om één stap buiten de deur te zetten. Wij willen ons niet binden. Aan niets of niemand. Geen kind, geen auto, geen krediet, geen ring. Wij kunnen toch meer dan dat? Zijn onze dromen grootspraak omdat we bang zijn? Bang om een stap te zetten richting het echte leven. Wat is dat echte leven? Wanneer doen wij iets?

Ondertussen is Koen Sels vader geworden, houdt hij van zijn vriendin, is hij onthaalbediende in Turnhout en is hij gestopt met drinken. Hij is geen ‘vrije volwassene meer zonder verplichtingen’. Maar het kiezen voor een leven van verantwoordelijkheden, voor een – op het eerste gezicht – minder universeel leven, hoeft geen afstompende daad te zijn. Hij schrijft: ‘Ik wil eigenlijk helemaal niks anders dan mislukken volgens die maatstaven, verliezen bestaat helemaal niet. Ik zal een boeddha van het onderpresteren zijn, niet bijzonder en niet slim, niet de beste en niet de slechtste, gewoon: beter in wat ik al ben, voor haar.’

Een keuze voor een leven draagt altijd een mislukking in zich. En toch: iets doen is altijd interessanter dan nota nemen aan de zijlijn.

 

Afbeeldingsresultaat voor classic familie 60"

Deze column verscheen op 4/12/19 in De Morgen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s