Kosmisch onevenwicht

Ik lig naast hem in bed.

Hij zegt: “Morgen begint de astronomische lente. Dat betekent dat de zon vanaf dan loodrecht invalt op de evenaar. Vanaf morgen zien we alles letterlijk in een ander licht.”

Een week geleden kreeg ik een lezersbrief van een man die zich voorstelde als doctor in de filosofie. Hij schreef: “Er is iets wat ik niet begrijp in je teksten. Je schrijft zo vaak over de liefde en lust die in je lichaam zit. Toch lijkt het alsof je niet aan beminnen toekomt.”

Ik lig naast hem in bed.

De Sloveense socioloog Slavoj Zizek beschrijft het universum als een leegte. Creation is a cosmic inbalance. Dingen ontstaan door een botsing, door een vergissing.

Nieuwsbericht: “Zo’n 518 miljoen jaar geleden vond in het huidige China een onderzeese modderverschuiving plaats. Nu hebben paleontologen de versteende slachtoffers van de ramp teruggevonden: een wonderlijke schatkamer vol absurde zeedieren.”

Bizarre kwallen, zeesterachtige wezens en zilverachtige zeewormpjes.

Eén verschuiving en er ontstaat een schatkamer.

Ik schrijf de filosoof een e-mail terug: “Omdat ik je niet ken, heb ik besloten je een openhartige brief terug te schrijven: ik durf niet.”

Ik lig naast hem in bed.

Ik droom van een 95-jarige vrouw, ze draagt een bloemenschort en is de gang aan het dweilen. Naast haar staat een gele emmer, ze zegt: “Lief meisje, mensen onderschatten de kracht van beweging. Het is maar één simpel initiatief, kijk.” Ze opent haar armen, houdt me vast en fluistert in mijn oor: “Rol naar hem toe.”

Ik schiet wakker uit de droom, sluit me op in de wc en stuur in het midden van de nacht nog een e-mail naar de filosoof: “Ik lig naast iemand in bed, maar ik durf niet.”

Hij schrijft terug: “Misschien moet je het een kans geven in het ochtendgloren. De ochtend kan zo mooi zijn: een opkomende zon, een lichaam dat nog de juiste plooi moet zoeken. Dat heeft iets heel opwindends. En vooral: een ochtendlichaam is helder. Het is er, zonder omwegen.”

Ondertussen op de radio: “Door het lenteweer is het ijsoppervlak van Lake Michigan in miljoenen blauwe ijsscherven gebroken.”

Ik ga weer naar boven. Het nieuwe licht schijnt binnen. Ik ruik zijn ochtendlichaam.

Creation is a cosmic inbalance. Een botsing, één simpel initiatief.

Kan de aarde hier eens kantelen?

Dan rol ik naar hem toe, streel ik door zijn haar en dan nog zoveel meer.

Afbeeldingsresultaat voor lake michigan ice

Lake Michigan

Deze column verscheen op 25/3 in De Morgen