Vrijgevochten vrouwen (II)

Ik ben koffie aan het drinken met een vriend, C. Hij zegt: “Jij presenteert jezelf in de krant als een diehard feministe. Een vrijgevochten vrouw die geen man nodig heeft.”

Ik vertel hem dat ik al enkele kwade mails heb ontvangen naar aanleiding van mijn columns. Mannen die denken dat ik een mannenhaatster ben. Ik ben soms bang dat ik doorsla in al dat feminisme. Dat het aan mij ligt. Dat ik te hard ben. Dat ik afschrik.

Zo heb ik spijt van mijn column: ‘Nymfomane’, waarin ik boos werd op een man, S, die me niet wilde aanraken in bed. Hij zei: “Ik heb de indruk dat jouw bed overbevolkt is, ik wil niet dat je me consumeert”.

Ik werd woest omdat hij me ongedeerd liet.

Achteraf denk ik: misschien wist hij niet hoe me aan te raken en heb ik hem hardhandig weggejaagd.

Hier volgt een bekentenis: ik weet eigenlijk ook niet hoe ik iemand moet aanraken. Hoe ik met mijn hand tot zijn middel geraak. Mijn voet tussen zijn benen. Mijn mond naar zijn hals. Vooral de laatste drie centimeter kan ik niet overbruggen.

Nog een bekentenis: ik begrijp dat hij bang is om een van de velen te zijn. Ondanks mijn ontelbare epistels over de vrije liefde word ik ook volledig paranoïde van polyamoureuze zielen.

Er heerst dus een misverstand – zowel in mijn teksten als in mijn bed – dat ik graag rechtzet.

De column van Bart Eeckhout over de stemwijzer inspireert me. Hij schrijft over een samenleving die nog altijd schrikt als een intelligente, ambitieuze jonge vrouw behalve moeder ook procureur des Konings is. Dat nog veel vrouwen worden teruggeworpen op hun moederrol wijt hij aan structurele oorzaken.

Als ik het over feminisme heb, wil ik het niet hebben over één man die iets ‘fout’ doet. Het gaat om de structuur van een samenleving.

De structuur waardoor er in het verleden – en nog steeds – veel vrouwen in een lege, onbevredigende rol worden geduwd die alleen gaat over het ondersteunen van een man, het opvoeden van een kind en het huishouden.
De structuur waardoor vrouwen die zich uitspreken over hun seksueel genot, nog vaak ‘slet’ worden genoemd.
De structuur waardoor vrouwen nog vaak als oncontroleerbare wezens worden gezien die getemd moeten worden.

Ik wil het hebben over het idee dat gelijkwaardigheid bevrijdend is voor iederéén.

Ik zeg tegen C.: “Een vrouw die opkomt voor haar genot en ambities, is geen mannenhaatster. Meer zelfs, ze wil bemind worden om wie ze is, om haar ideeën, om haar idealen. Ik denk dat mijn teksten daarover gaan: een schreeuw naar liefde, een verlangen om aangeraakt te worden.” Hij zegt: “Dan zal ik je teksten herlezen.”

 

Afbeeldingsresultaat voor david hockney man wash

David Hockney: An appreciation

Deze column verscheen op 20/3/19 in De Morgen

3 gedachten over “Vrijgevochten vrouwen (II)

  1. Wel Julie, ik ben het helemaal met je eens.
    Ik vind het woord slet gewoon vreselijk, met een negatieve bijklank bij vrouwen. Zo’n negatieve naam bestaat niet voor mannen die er een actief seksleven op na houden.
    Doe wel, en zie niet om.
    Tom

Laat een reactie achter op De Fruitberg Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s