Kwaliteit

Bieke Purnelle schrijft over quota: ‘Onderzoek wijst uit dat vrouwen onbewust als minder competent beoordeeld worden’ (DS 13 november).

Als je over quota praat, beginnen velen met de ogen te draaien. Dan volgen er uitspraken als: ‘Als je écht talent hebt, heb je geen quota nodig’, ‘in sommige dingen zijn mannen gewoon beter’, ‘wij willen wel diversiteit maar de kwaliteit moet goed zijn.’

Er is door de eeuwen heen een onderling verbond gemaakt wat ‘kwaliteit’ betekent. Wat betekent ‘kwaliteit’ als de diversiteit binnen leidinggevende, invloedrijke jobs nog steeds in onevenwicht is? ‘Kwaliteit’ en bijgevolg ‘talent’ is een concept dat is gevormd door één bepaalde laag van de bevolking: witte, heteroseksuele mannen.

Vrouwen, homoseksuelen, transgenders en mensen van kleur krijgen nog steeds te weinig ruimte om een antwoord te geven op wat kwaliteit, talent, een bedrijf en leiderschap voor hen betekenen. Witte mensen geven witte mensen kansen. Mannen geven mannen kansen. De uitkomst wordt eentonig en arm.

Vanaf het moment dat een bedrijf beschuldigd wordt van te weinig diversiteit of een eigenaardige machtsstructuur of erger: machtsmisbruik, zal het in eerste instantie alles doen om het instituut in waarde te laten in plaats van naar de inhoud van een klacht te luisteren. Mensen die de gevestigde orde in vraag stellen of simpelweg een verlangen hebben om een eigen stempel te drukken zijn ondankbaar, aanstellers of simpelweg labiel. Misschien moeten ze eens naar de therapeut. Of even bezinnen. Na de bezinning mogen ze dan weer kwaliteitsvol werk afleveren. Je zou voor minder een burn-out krijgen.

Creëer kansen, maak plaats. En dan bedoel ik niet: een vrouw eens uitnodigen naar een tv-show zodat ze zich emotioneel kan uiten over het item van de dag, een homoseksueel in een serie reduceren tot homo zijn, iemand van kleur in een toneelstuk alleen maar over zijn achtergestelde afkomst laten praten, een politica alleen maar vragen hoe zij haar werk met de kinderen combineert, een leidinggevende feliciteren dat zij haar ambities waarmaakt in een mannenwereld. Ik bedoel een nieuwe, waardige plaats. Een onwennige plaats.

Laat het daveren, laat het stormen.

Laat nieuwe leiders toe. Laat hen hun werk doen, laat hen over hun wérk praten in plaats van over hoe het is om ‘anders’ en dus ‘achtergesteld’ te zijn. Met een goed loon en rechten. Zodat ze beschermd zijn, zodat er zich een nieuwe taal kan ontwikkelen, een nieuwe visie, en dat zodra ze weerstand bieden niet bang moeten zijn om op straat gezet te worden. Ik heb het over ruimte creëren voor diversiteit, voor nieuwe perspectieven.

Ik voel in elke vezel van mijn lijf: het zal ons niet verarmen. Het zal ons verrijken.

Gerelateerde afbeelding

Deze tekst verscheen op 16/11 als De Mening in De Standaard avond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s