Joy

Elke avond als ik naar huis wandel, passeer ik een dakloze die op een bankje ligt. Ik vraag me soms af waarom ik niet op haar schouder tik en zeg: ‘Kom maar mee, ik heb nog een extra slaapkamer die al twee jaar leeg staat.’ Als ik ’s nachts in bed lig, sms ik mijn onderbuurman met de vraag of hij de tv wat stiller wil zetten. Ik zou hem kunnen vragen hoe zijn dag was geweest, maar ik ben te moe en ik heb stilte nodig.

’s Morgens doe ik mijn gordijnen open. Ik zie betonnen appartementsblokken. Ik zou graag een zicht hebben. Een zicht op de hemel, een zicht op een rozenboom, een zicht op emigrerende vogels. Ik zie alleen mijn kettingrokende overburen, vetplanten op de vensterbank en een Perzische kat die als een diva over het dak loopt.

Ik wandel naar de Meir. Iedereen loopt hier rond met papieren zakken van de Primark. Op een groot reclamebord lees ik de slogan: Work Hard, Have Fun, Make History. Ik wandel het Kruidvat binnen en zoek een ontstopper. De winkelbediende snauwt me af als ik hulp vraag. Ik besef dat zij dagelijks in dit drukkend neonlicht moet werken en besluit om me niet als een ‘klant is koning’ te gedragen. Aan de kassa krijg ik een staaltje van de nieuwe Dior: Joy, the new fragrance.

In een hippe koffiebar bestel ik een gemberthee waar absoluut geen suiker in mag (suikerdieet!). Ik neem er een stuk taart bij. De cheesecake is vegan, maar niet suikervrij. Ik eet het op, betaal twaalf euro en vraag me af wat mijn idealen zijn.

Hij schrijft dat bomen met elkaar communiceren, voor elkaar zorgen en een gemeenschap op zich vormen.

Ik zorg voor niemand, ik vorm geen gemeenschap. Ik en mijn omgeving hebben het te druk met diëten, sporten, werken, consumeren, promoveren, koffiedrinken, kettingroken, glutenvrij lunchen, bingewatchen, in therapie gaan, een koppel worden, een huis kopen en een kind maken.

Richard Powers stelt de vraag: waarom zijn we hier en welke rol kunnen we vervullen in dit leven?

Planten en dieren verdwijnen in een razendsnel tempo en er worden zo weinig alternatieven aangeboden waar niet groei en winst, maar het voortbestaan van de natuur voorop staat. Wie inspireert ons? Wie biedt ons een andere intentie? Wie leert ons om weer verbinding te maken met de aarde? Ik zou zo graag een zicht hebben.

francesca woodman 1

Beeld door Francesca Woodman

Deze tekst verscheen op 13/11 als De Mening in De Standaard avond.

One thought on “Joy

  1. Hoi Julie,

    Je schrijft zo mooi en eerlijk. Allemaal raak, en verrassend. Ik geniet enorm van je woorden. En maak er een gewoonte van om er even voor te gaan zitten, als er weer een nieuw bericht van je binnen is gekomen. Ik heb zin om te juichen: meer! meer! maar misschien bedoel ik dan vooral: meer waarachtige woorden van hoe het nu is. Dan komt eventuele verandering misschien vanzelf. Schrijfze, genietze en leefze! Groetjes, Benthe

    ———— Ik Benthe bereiken op +31 6 207 131 00 benthe.vanwallenburg@gmail.com

    >

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s