Sisterhood

Mijn zus heeft al jaren een relatie, ik niet. Enkele jaren geleden zei ze me op een familie-etentje: ‘Als het jou niet lukt om kinderen te krijgen, mag je wel op die van ons passen.’ Ik voelde me beledigd, omdat ze ervan uitging dat ik het een leuke activiteit vind om op kinderen te passen. Er zijn zoveel andere leuke activiteiten op de wereld: ik kan een underground-paaldanseres worden, ik kan een wetenschapster worden die geobsedeerd is door de zonsverduistering, ik kan een dichteres worden die alleen maar poëzie schrijft over de Middellandse Zee. En dat alles zonder kind, gewoon omdat ik dan meer tijd heb om te creëren.

‘Als het jou niet lukt, mag je wel op die van ons passen.’ Ik was razend omdat mijn zus vrij is om haar verlangen te vervullen. Ze kan een kind maken als ze dat wil. Ik niet, omdat er voorlopig geen man naast me zit. Ik loop het risico om geen moeder te worden, terwijl ik dat misschien wél wil. Ik kan ook nog alleenstaande moeder worden, maar dat gaat niet want ik heb te veel ambitie en ben slecht in timemanagement. Mijn troostprijs is dat ik eens op de kinderen mag passen.

‘Geen kind hebben’ wordt vaak als een gemis omschreven. Geen kind maken is je kans ontlopen om een echte vrouw te zijn. Geen kind betekent spijt op je veertigste. Geen kind betekent een verlaten lowbudget-serviceflat op je tachtigste.

Kijk naar die vrouw, haar is het niet gelukt.

Afgelopen weekend stond er in de krant: ‘We zijn met te veel om de aarde op lange termijn leefbaar te houden’ (DS 10 november). Mijn zus belde me: ‘Ik vind het zo spijtig dat je die uitspraak over kinderen destijds zo fout begrepen hebt. Ik bedoelde het eigenlijk als een daad van liefde. De aarde staat op ontploffen. Het is toch een mooi idee dat de liefde voor een kind gedeeld kan worden?’

Op zondag hielden mijn zus en ik elkaar even vast tijdens het familie-etentje. Ik dacht: inderdaad, liefde kan worden gedeeld. Al onze liefde zal een bestemming krijgen. Misschien zal ik ooit op haar kind passen of misschien zij op dat van mij. Of misschien nemen onze kinderen elkaar ook eens vast op een zondag. Of misschien worden mijn zus en ik kinderloos oud, samen op een lowbudget-service flat. En misschien schrijf ik daar dan wel het mooiste gedicht ooit over de Middellandse Zee.

Op een dag zullen we hopelijk begrijpen dat we het moederschap op verschillende manieren kunnen ervaren zonder beledigd of gefaald te zijn. En dan kunnen we zeggen: kijk, het is ons gelukt.

Emmet Gowin

Beeld: Emmet Gowin

Deze tekst verscheen op 12/11 als De Mening in De Standaard avond.

One thought on “Sisterhood

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s