Brief aan S.

S. schreef me op 9 april 2018 een brief naar aanleiding van mijn theatervoorstelling: Is this porn? No, this is love.
Dit is het antwoord:

Beste S.,

Bedankt voor je lieve brief die me geïnspireerd heeft en ook confronterend was.
Je schrijft me over de liefde voor de avondlucht, de uilen en een boom.
Je schrijft: all is full of love!
Maar dan schrijf je me over de romantische liefde.
Dat ik me misschien vergis, dat ik – hoe ik over de liefde schrijf – me te erg fixeer op die éne. Dat de liefde niet één persoon toekomt.

Ik heb die romantische liefde, die ultieme liefde inderdaad nog niet gevonden.
In de plaats daarvan heb ik een Parijse minnaar, organiseer ik trio’s, stuur ik een naaktfoto naar een onbekende barman, kortom: organiseer ik mijn intieme leven.
Soms vind ik dat hilarisch, soms diep tragisch. 

Jij schrijft me dat jij de romantische liefde wél hebt gevonden.
Jouw brief gaat dus over iets wat jij hebt en ik niet.
Misschien doe jij iets wat ik niet kan?
Je blijft herhalen dat ik me niet te veel mag focussen op die éne grote liefde,
en dat als ik hem zou vinden het waarschijnlijk toch zal mislopen
dat ik hem zou overspoelen door mijn waterval aan verlangens en dat hij dan weg zou gaan en ik weer therapieën moet organiseren om mezelf te troosten.

Het valt me op dat als vrouwen over hun verlangens praten ze vaak worden afgedaan als te veel, dat ze zichzelf wat moeten kalmeren, dat ze naar de uilen moeten luisteren. En dat als ze teleurgesteld zijn in de liefde, het hun eigen schuld is, dat ze maar rustiger hadden moeten zijn.

Wat is er mis met een vrouw die verlangt? Is ze lelijk? Is ze wanhopig? Is ze zielig? Is ze eenzaam? Is ze bedreigend? Is ze gevaarlijk? 

Chris Kraus schrijft in haar boek I love Dick dat verlangen niet voortkomt uit een leegte, maar uit een te veel. Een claustrofobie in eigen lichaam. Zo voelt mijn verlangen ook, als een te veel. Als iets dat ik uit mijn lichaam wil schreeuwen, als iets dat soms pijn doet, omdat ik vind dat er te weinig weerklank is. 

Jij floreert in je brief over wat jij hebt gevonden en ik niet. Misschien wil je me inspireren. Maar feit blijft: ik heb geen geliefde en jij wel. Misschien was jouw brief betekenisvoller voor me geweest als je me had warm gemaakt en me daarna had uitgenodigd in een bos waar we samen naar die uil hadden kunnen luisteren. Maar dat kan dus niet.

Er wordt vaak tegen mensen die op zoek gaan naar de liefde gezegd dat ze kalm moeten blijven, dat ze eerst alleen moeten zijn, dat ze van zichzelf moeten leren houden. Ze moeten eigenlijk heel veel om hun verlangen te doorstaan. 

Ik denk dat we dat verlangen niet moeten doorstaan. Ik denk dat we ons verlangen mogen vieren. De vraag is alleen: hoe?

Jij doet enkele suggesties in je brief. Je raadt me een liefde aan als een voorzichtig beekje dat stilaan groeit en zich langzaam maar zeker in het landschap snijdt. Breder en dieper en dieper en dieper. Je vindt dat de mannen die ik beschrijf in mijn werk overkomen als zomerse stortregens. Ik citeer je: ‘En die doen zoiets niet. Die zetten kort alles onder water, zorgen ervoor dat de geuren even intens opflitsen en ondanks dat het heerlijk kan zijn om met open armen naar buiten te lopen en zonder regenjas de regen in te duiken is voor je het beseft alles weer verdampt en opgedroogd. En misschien is die intense stortbui alleen maar daardoor zo heerlijk. Omdat je weet dat het voorbij zal gaan, drunk on love!’

Lieve S., dan komt er nu een bekentenis is. Ik lag vorige week met een man in bed, ik was echter zo dronken dat ik oprecht niet weet of zijn arm over me heen lag of ik die gedroomd heb. Kunnen mensen een gewicht op hun lichaam verzinnen? Een schim voelen? In ieder geval, vond ik de man naast me geen mislukkeling, misschien dat ik er daarom niet aan ben begonnen. 

Mijn voorstelling gaat dus over een vrouw die verlangt naar liefhebben maar daar om de één of andere reden niet in slaagt. We zullen even in het midden laten of ik de vrouw zelf ben. Misschien heb ik haar verzonnen. Ik hoop het. 

Hoewel er misschien weinig vragen staan in deze brief, kijk ik uit naar je antwoord. Als je het goed vindt, zet ik deze ook op mijn blog. Ik hou ervan als mijn leven mijn werk beïnvloedt, en omgekeerd.

dikke kus, 

Julie

Ryan McGinley

Ryan Mcginley, youth laid bare

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s