White woman

Gisteren kwam hij op bezoek. Hij is de taxichauffeur, de zwarte man uit Kameroen. Dus wie mijn vorige column las, heeft een voorsprong. Voor de anderen: geen paniek, deze column is ook te volgen zonder de vorige. Toch hoop ik dat dit een motivatie kan betekenen om op wekelijkse basis mijn teksten te lezen.

Hij staat in mijn living en vraagt me waarom ik zoveel planten heb. Ik leg hem uit dat elke plant de naam van een man draagt. Ik koop planten voor mannen die een destructief effect op me hebben, de planten herinneren me eraan dat ik hen niet meer mag contacteren.

So this is a house filled with broken promises.’

Hij neemt een gieter en geeft op een liefdevolle, geconcentreerde manier al de planten water.

Beeld je nu in dat we naar de slaapkamer gaan en dat we vrijen. Ja, ik reken op jullie verbeeldingskracht want ik heb in deze krant maar een beperkte ruimte van 3.000 tekens.

En beeld je dan in dat we ruzie beginnen te maken. Hij zegt dat ik meer van de seks heb genoten dan hij. Hij klaagt over het condoom. En hij wil dat ik ‘het’ de volgende keer helemaal scheer. Het is sowieso al een beetje geschoren, maar nu moet ‘het’ dus helemaal. ‘Het’ zal volgens hem beter kunnen ademen, en ik zal ook meer genieten van de seks.

Ik zeg dat ik liever zelf kies wat ik met mijn lichaam doe en schreeuw: ‘This is what a normal woman looks like!’ ‘Voor jou is alles een uitdaging’, zegt hij.

Ik kan niet geloven dat we nu ruzie maken over mijn lichaam en zeg: ‘Uit mijn bed. Nu. Ik wil je nu uit mijn bed.’

You are a typical white woman. Jij laat alle mannen binnen, maar als het moeilijk wordt, moeten ze weer vertrekken. Dat is jouw cultuur, kijk maar naar al die planten in je huis. Jij stuurt iedereen weg. Ik ben niet meer dan een refrein voor jou. Iedereen komt en gaat. How sad.’

‘Dus omdat ik je niet gehoorzaam, ben ik nu plots dé witte vrouw? That’s sad!

Hij maakt zich klaar om te vertrekken.

‘Zie ik je nog?’, vraag ik.

‘Ik antwoord niet op ja-neevragen, ja-neevragen zijn saai.’

‘Kijk, dat is het. Jij bent een macho en ik ben een feministe, dat is een heel slechte combinatie.’

‘Kan jij eigenlijk met een man leven? Kan jij écht met een man samenleven?’, en hij verlaat de kamer.

U voelt het al aankomen: ik heb weer een plant nodig en ik ken haar naam al. Ik ga haar deze keer echter niet zelf kopen. Ik ga de beperkte ruimte in deze nationale krant gebruiken voor een oproep.

Ik roep u op, beste lezer, de plant uit te kiezen die u het meest geschikt lijkt als afsluiter voor deze situatie. U kunt haar bezorgen aan de krantenwinkel bij mij om de hoek.

Het adres is:
Paardenmarkt 32
2000 Antwerpen.
Graag een kaartje erbij zodat ik u kan bedanken.

 

Deze column verscheen op 15/3/18 in De Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s