Ik verdraag de liefde (ter ere van 2018)

We vierden die nacht het jaar 2018 op een feest aan de Charlottalei.

Ik ga meteen over naar één van de spannendste momenten van de avond:

Ik ging naar de wc en er kwam een man binnen. Ik vond hem sexy. Extreem sexy. Hij zei dat hij ook moest. Ik zei – zittend op de wc, met mijn panty en glitterjurk aan mijn enkels – dat ik hier eerst was. Hij nam zijn geslacht uit zijn broek en plaste in de wasbak. Daarna bleef hij voor me staan en keek mij schaamteloos aan terwijl ik probeerde te plassen. Ik zei dat het niet lukte als hij naar me keek. Hij vertrok.

Iemand vroeg me of ik hem had gepijpt op de wc. Ik heb niets tegen mannen of vrouwen die voor elkaar op de knieën gaan in openbare ruimtes. Meer zelfs: ik vind het ontzettend geil. Toch vond ik het een vulgaire vraag.

Ik weet niet meer hoe het juist gebeurde, maar even later stonden de sexy man en ik elkaar te kussen op het feest. Zijn hand rustte op mijn borst. Had ik het daar gelegd? Lag zijn hand op mijn t-shirt? Of raakte zijn hand mijn naakte borst? Kon iemand ons zien?
Kon dit moment langer duren?

De kus stopte, ik danste met een vrouw met een roze pruik en volgens mij kuste ik haar ook.

Ik wandelde met een andere man naar een ander feest. Hij zei me dat hij een filmregisseur was en ik kreeg de indruk dat hij zichzelf succesvol vond. Hij vertelde me over enkele projecten in Hollywood en ik zei dat ik pijn had aan mijn voeten en dat hij me moest dragen.

Ik mocht op zijn rug springen en het deed me deugd om door hem gedragen te worden, mijn lijf dat op zijn lijf kon rusten. Ik was deze man dankbaar en als hij wat minder ernstig over succesvolle projecten in Hollywood had gepraat, had ik hem misschien ook gekust.

Het andere feest was in een oude fabriek en het mooie was dat ik de sexy man nog eens mocht ontmoeten op de wc. We kusten nu voor een tweede keer en hij zei: ’sorry, ik kan geen liefde verdragen.’

Dat was de uitspraak die ervoor zorgde dat onze wegen zich scheidden. Ik kon het toch niet laten om hem nog één keer heel lang te kussen. Om hem te pesten heb ik dat op de meest liefdevolle manier gedaan die ik op dat moment voor handen had (ik streelde zijn kaaklijn enzovoort).

Maar goed, als je geen liefde kan verdragen, houdt het op. Hoe dan ook: hij was de mooiste man van het hele feest en we zijn misschien niet op de knieën voor elkaar gegaan, maar we hebben elkaar gekust en het was heerlijk. Ja, het was heerlijk.

Even een klein intermezzo ter ere van het nieuwe jaar:

Ik verdraag de liefde. En daar ben ik heel tevreden over. Ik heb enorm veel zin in om mijn zoektocht naar een bevredigend, onevenwichtig en rijk liefdesleven verder te zetten. Ik ben hierbij zelfs bereid om mijn elegantie te verliezen. En er eens goed mee te lachen. Of te wenen. Dat kan natuurlijk ook.

Dat wordt mijn mantra voor 2018.
Dat ik de liefde verdraag.
En dat ik daarvoor met plezier door de knieën ga. In de figuurlijke zin dan. Of in de letterlijke zin.  Dat kan natuurlijk ook.
Ik verdraag de liefde.
Ik verdraag de liefde!

Oké. Einde van het intermezzo.

Waar waren we?
Op het feest in de oude fabriek.

Ik wilde het feest verlaten, maar kon de uitgang niet vinden. Een man die niet tegen me sprak, nam mijn hand vast en leidde me naar de uitgang. Ik stapte in een taxi die eigenlijk voor iemand anders klaar stond.

De taxi-chauffeur was een zwarte man van twee meter lang in een beige kostuum. Hij kwam uit Kameroen en vertelde me over zijn land terwijl er Afrikaanse muziek door de boxen klonk. Hij zei dat hij zijn land zo erg miste en er stroomden tranen over mijn wangen. Hij zei: You are such a nice lady. 

Ik keek naar zijn handen op het stuur en zei dat ik nog nooit van mijn leven zo’n gigantische handen had gezien. Hij legde zijn hand op mijn hand. Ik was verwonderd door zijn warme, zwarte hand, die zeker dubbel zo groot was dan de mijne. Ik zei: Can I kiss you?

Duane Michals

Foto door Duane Michals