Donderdag

Vandaag geluncht met Pauline. Ze vertelde me haar dagindeling: elke ochtend om 6 uur op, de trein richting Brussel, ééntonig werk, om 17 uur terug naar huis, 20 minuten spenderen met de baby, een slechte serie kijken, in slaap vallen, opstaan enzovoort.

Ze is zo kapot van haar werk dat ze sinds een tijdje amper kan praten, drie abcessen in haar mond waarvan er twee zijn ontploft.

Ze zei: ‘Elke dag opnieuw en ik heb niet de indruk dat iemand er gelukkiger op wordt: mijn baas niet, mijn baby niet, mijn man niet en ik al zeker niet.’

Ik raadde haar aan om zo snel mogelijk ontslag te nemen.

Ze zei: ‘Onmogelijk, er moet te veel worden betaald, het huis en de auto, en nog een nespresso koffie-apparaat en de vakantie naar Marrakech.’

Ze zuchtte, legde nog een ijsblokje op haar tong en kreeg plots een inzicht:

‘Ik zou zo graag naar de bank rijden en hen vragen: Is het goed dat ik eens voor één keer een joker inzet? Eén maand eens niets afbetaal? Eén keer een joker, omdat ik het even niet weet. Omdat ik nog wat dingen heb uit te zoeken, met mijn man, met mijn baby, met mezelf. Eén keer een joker, please, omdat ik zo graag eens zou plat liggen, liggen en niet meer opstaan. Zodat ik eens zou kunnen nadenken, echt nadenken, over wat ik wil.’

Ze stond op, rekende haar ici-tea af en ik vroeg haar:

‘Wat ga je morgen doen?’

Haar besluit was helder:
‘Morgen gaat de wekker en sta ik op.’

Deze tekst kan ook beluisterd worden op: https://radio1.be/tag/julie-cafmeyer

 

3 thoughts on “Donderdag

  1. Beste,

    Uit nieuwsgierigheid : is het verhaal van Pauline een verhaal over iemand die u daadwerkelijk kent of een metafoor ?

    Groet,

    Frank

  2. Beste Julie,

    Ik heb je ‘advies’ opgevolgd. Toen ik haar – Anais zo bleek – zag staan met een kartonnen bekertje in de hand liep ik haar aanvankelijk voorbij. Ik ben vervolgens teruggekeerd met de vraag hoe zij in die situatie is beland. Men gaat daar immers vaak aan voorbij, hoe iemand op straat is beland. En al even is het schrijnend dat zij daar stond in al haar eenvoud tussen het feestgedruis van de Brusselse Kerstmarkt. Na een kort gesprek heb ik haar meegevraagd. Onderweg heeft zij haar verhaal uit de doeken gedaan. Zij had een tedere fluisterende stem en mooie lichaamshouding. Of haar verhaal overeenstemde met de werkelijkheid weet ik niet. Zij klonk alvast oprecht, ook toen ik haar vroeg hoe zij zich voelde en hoe ze haar toekomst zag. Soms moet men een vertrouwenssprong wagen. Ik heb haar gegeven wat ik ‘kon’ geven, beseffend dat het maar een buffer is voor korte tijd. Ik voelde met haar mee. Ik heb haar het beste toegewenst en zijn onze eigen weg gegaan. Ze fluisterde me toe dat ze een paraplu ging kopen nu ze die mogelijkheid had, eraan toevoegend dat de winter haar tot op heden ‘zacht’ had behandeld.

    Frank

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s