Gare du Nord

Ik wilde mijn stad, Antwerpen, ontvluchten, dus ging ik naar Parijs. Ik had te veel van hetzelfde gezien, steeds dezelfde ex’en, steeds dezelfde bars, steeds dezelfde gesprekken. En vooral steeds dat zelfde bed van mij dat al sinds een jaar leeg staat.

Dus reisde ik naar de stad der romantiek, Parijs.

Eens aangekomen viel het me al snel op dat ik vooral heel veel alleen was. Eigenlijk nog meer dan in mijn eigen stad omdat er nu niemand was om mijn gedachtestromen tegenaan te gooien.

Dus wandelde ik alleen door de duizenden toeristen aan de Notre Dame en ging ik alleen op restaurant. Tijdens mijn eenzame dinertjes probeerde ik te kijken alsof ik zo iemand ben die dit  bewust doet. Ja, alleen op restaurant gaan is verfrissend en verruimend voor de ontwikkeling van de psyche. Ja, ik ben een vrouw van de wereld die daar daarbij ook nog eens geniet van een espresso – alleen – alleen – alleen.

Mijn eerste nervous breakdown voltrok zich in de plaatselijke supermarkt. Ik werd plots gegrepen door een pak koeken van het merk ‘Pepito’. De koekjes deden me denken aan de reizen die ik als kind maakte in Frankrijk. De nostalgie greep me danig aan dat ik in tranen uitbarstte, in rayon 10 van die Parijse supermarkt.

Ik fluisterde mezelf toe dat dit nodig was. Mensen moeten soms alleen op citytrip. En vooral: mensen moeten blijven bewegen als ze niet willen wegkwijnen.

Ik nam de metro en tuurde in de verte. Aan de halte ‘Gare du Nord’ tikte iemand op mijn venstertje. Er stond een grote zwarte man op het perron met een bezweet bovenlijf. Hij keek recht in mijn ogen, wees met zijn hand naar zijn mond en deed me het teken dat ik moest lachen.

Ik schaamde me dood dat ik hier al dagen lang lamlendig door de straten liep in de mooiste stad ter wereld. Ik lachte en besloot om er iets van te maken, om hier simpelweg te zijn. 

Het zijn de vreemden die ons boodschappen brengen, die ons zeggen hoe we kunnen leven.

Ik begon bij het begin, namelijk: mijn bed vullen. Ik stortte me op de app die ontwikkeld is om emotionele leegtes – en bedden – te vullen. Ik kreeg al snel een bericht van een man: ‘tu veux qu’on se retrouve?’

(Wat hou ik van de Franse taal, een vreemde die me zegt dat we elkaar terug kunnen vinden, à la recherche du temps perdu, terugvinden wat er nooit geweest is.)

Ik vond hem terug op een verlaten petanque veld, hij was groot en had donkerbruine krullen. Hij nam me mee naar zijn appartement, bood me wijn uit Saint-Tropez aan en droeg me naar zijn bed.

Overschotten van liefde en tederheid die we overdag nergens kwijt konden in deze hectische stad, werden hier – tussen deze vier muren – gelost.

Na onze vrijpartij stond hij naakt te dansen op les amours perdus van Gainsbourg en schreeuwde: ’J’ai adoré de faire l’amour avec toi!’

Hij kroop terug in bed en ik zei ‘moi aussi.’ We deden het nog een keer en hij bleef maar in mijn oor fluisteren: ‘j’adore, j’adore’, j’adore…’

Hij vroeg me wanneer ik terug kwam, en hoewel ik die middag met de Thalys terug naar Antwerpen zou vertrekken om de werkweek te hervatten zei ik: ‘vendredi.’

Jane Birkin & Serge Gainsbourg

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s