Management van het verlangen

I. Een mogelijk begin 


Vorig jaar ontmoette ik een man met wie ik enkele minuten sprak en enkele seconden oogcontact had. Deze vreemde, mooie man bracht een sensatie in mij teweeg. Er tintelde iets in mijn lijf, iets hoopvols, een mogelijk begin.

Ik hoopte dat onze routes in de stad elkaar toevallig zouden kruisen. Het toeval wilde echter dat ik niet hém, maar zijn geliefde, Marion enkele maanden later kruiste. Ze is schrijfster en we kenden elkaar van ziens. Ze nodigde me uit aan haar tafeltje en trakteerde me op een Aperol Spritz.

Ze vertelde me dat hun relatie afgelopen was. Mijn gedachten gingen naar deze vreemde, mooie man die nu vrij bleek. Ik voelde mogelijkheden.

Maar de ontmoeting tussen Marion en ik was meer dan dat. We hadden het over de liefde, over haar teleurstellingen, over mijn teleurstellingen.

Ik zei haar dat mijn ex en ik zo ons best hadden gedaan om elkaar te beminnen, maar dat onze lijven protesteerden. Ze zei me dat ons lichaam elke vrijpartij onthoudt die niet klopt en dat we daar voorzichtig mee moeten zijn.

Marion en ik schreven elkaar mails en maakten plannen voor de toekomst. We zouden in haar chalet in de Ardennen gaan schrijven en daarna in Brussel gaan dansen.

Ondanks deze fantastische vrouw was er nog steeds die vreemde, mooie man. Ik voelde een nieuwsgierigheid die ik niet verklaarde, niet uitlegde en ook niet bedwong. Ik stuurde hem een bericht om eens af te spreken.

Had de vreemde man een gevoelig geweten? Of was hij principieel van aard? In ieder geval, nu ik zijn ex Marion had leren kennen, was het voor hem onmogelijk om met me af te spreken. Hij stelde een toevallige ontmoeting voor. Als het zou moeten zijn, zou het gebeuren. Natuurlijk ging ik akkoord.

II. Een toevallige ontmoeting
De toevallige ontmoeting met deze vreemde, mooie man vond even later plaats op een feest waar whisky werd gemengd met perensap. Ik was er samen met Anne, een goede vriendin. Ik stelde de twee aan elkaar voor en vroeg hen wat ze wilden drinken om deze feestelijke samenkomst te vieren.

Ik haalde whisky-perensap, we dronken met z’n drieën en na twee minuten zei hij dat hij weg moest. Ik was ontgoocheld en wilde even bijkomen op de wc. Daar zag ik hem kussen met een andere vrouw.

Het verhaal van Julie Cafmeyer en deze vreemde, mooie man had hier kunnen eindigen. En het was alweer geen verhaal geweest waarin een feestelijke samenkomst uitdijt in een glorieuze toekomst met kinderen en een huis ofzo. Ik zeg maar iets, ik denk ook maar luidop.

Helaas is het voor mij onmogelijk om mijn diepgaande inzichten toe te passen in de praktijk.

Ik stapte op hem af, tikte op zijn schouder, nam hem apart en vroeg:

‘Ga je met haar naar bed?’
‘Ja’
‘Is ze de liefde van je leven?’
‘Ze is niet de liefde van mijn leven, maar ze is wel troostrijk.’
‘Vrijen met iemand die niet de liefde van je leven is, doet nog meer pijn.’

Het was geen overtuigend argument. Ze gingen samen naar huis. Een groen discolicht scheen op zijn lege glas whisky-perensap waarin ik zojuist had geïnvesteerd.

Anne zag de teleurstelling op mijn gezicht. Ik probeerde mijn eer te herstellen. Ik zei haar dat ik een theorie had bedacht om nooit meer in dit soort situaties verzeild te geraken.

‘Wat voor theorie?’ vroeg ze geïnteresseerd.

‘De theorie van de mogelijkheid. Gaan naar waar er ruimte voor je is in plaats van te kicken op de afwijzing.’

Ik wandelde even later met tranen naar huis, maar had volgens mij toch een sterke indruk gemaakt met mijn theorie. Mijn tranen kwamen niet voort uit een verlangen naar hem, maar een verlangen naar iets veel groters. Een verlangen naar vervolmaking of simpelweg een aanraking.

Nicole Eisenman, another green world

Nicole Eisenman, another green world

III. Een onmogelijke ontmoeting
Een paar weken later kreeg ik een bericht van hem. Hij had die nacht te veel gedronken en wilde graag nuchter over het leven en de liefde spreken. In volle euforie belde ik Anne op. Zij was ten slotte getuige geweest van de trieste afwijzing en zal wel erg blij voor me zijn met deze prachtige, onvoorziene plotwending. Mijn stelling dat er in het leven vele mogelijkheden zijn, werd bij deze toch weer bevestigd.

Anne was minder euforisch. Zij had ook een bericht van hem had gekregen. Hij wilde met haar ook nuchter over het leven en de liefde spreken.

Ze had op het feest goed met hem gepraat in die vijf minuten dat ik whisky-perensap haalde bij de bar. Hij was betoverd door Anne. Ze is een verleidster pur sang, ze heeft niet veel tijd nodig om te overtuigen.

Dat noem ik: de helaasheid der dingen.

Hij wilde met Anne afspreken. Anne wilde met hem afspreken. Maar er was een probleem. Dat probleem was ik. Ze schreef hem dat ze mij niet wilde kwetsen. Ze vond dat de situatie tussen hem en mij er ingewikkeld uitzag.

Hij begreep dit niet en kreeg een vermoeden dat ik iets van hem wilde wat hij niet kon geven. Hij zou mij contacteren en het misverstand rechtzetten. Daarna konden zij in alle vrijheid en zonder schuldgevoel, hun ontmoeting verderzetten.

‘Dus wacht’ zei ik. ‘Hij heeft mij zojuist uitgenodigd om mij te vertellen dat hij eigenlijk tegenover jou wil zitten?’

‘Ja. Sorry.’

‘Wat was er ingewikkeld, Anne? Ik voelde me aangetrokken tot een man en hij ging met een ander naar bed. Nu blijkt dat hij ook met mijn vriendin naar bed wil. Dat zijn basisgebeurtenissen in een mensenleven. Wat ingewikkeld is, is dat jij mijn verhouding met een vreemde man hebt gecompliceerd waardoor ik nu zijn rare, neurotische, geheime aanbidster lijk.’

‘Ik heb het gedaan om goed te doen.’

‘Ik heb je toch heel duidelijk gecommuniceerd dat ik de wereld der afwijzingen voorgoed wilde verlaten? Vertel mij, waarom moet ik dan – dankzij jou – met hem in een café gaan zitten?’


IV. Oefenen in de afwijzing
Ik stuurde hem een bericht dat hij voor zijn eerste keuze moest gaan en afspreken met Anne. Plots belde hij me op. Ik besefte dat panisch worden voor de afwijzing geen oplossing was. Het enige wat ik kon doen was oefenen, ja oefenen en blijven oefenen in de afwijzing.

Met opgeheven hoofd nam ik op en luisterde.

‘Ik wilde even alle misverstanden uit de wereld helpen’ zei hij. ‘Ik heb het idee dat je iets van mij… verwacht?’

‘Ik had me gewoon verheugd op een avond die jij had aangekondigd als ‘praten over liefde en leven.’’

Ik probeerde luchtig te klinken.

‘Je toon klinkt vrolijk, maar de inhoud is zo triest.’

Ik gaf toe dat ik ontgoocheld was.

Hij zei dat het misschien lag aan mijn expectation-management.

‘Wat?’

‘Je had te grote verwachtingen bij onze ontmoeting. Door je verwachting te beheersen, kan je in de toekomst teleurstellingen vermijden.’

Ik zei hem dat een verlangen voelen geen tekort is, maar een te veel. En dat een veelheid nooit te managen is. De veelheid is is juist de kracht. Hij vond het bewonderenswaardig dat ik zo in het leven stond. Zelf ervaart hij alleen maar schaarste in deze tijd. Hij zei dat het hem speet.

Ik was uitgeput van het gesprek en mijn telefoon piepte alweer. Een mailtje van Anne. Ze had zojuist een nieuwe-maanmeditatie gedaan met een Youtube-filmpje en ze vroeg zich af of ik haar liefde goed had ontvangen. Ik keek rond in mijn living, maar vond niets.

V. Een blinde 
Ik sprak af met Marion. Of ik hem nog had gezien? ‘Ja’ zei ik, ‘meer zelfs, ik voelde me aangetrokken tot hem en wilde hem ontmoeten, maar dat is mislukt.’

Marion begreep dat ik nieuwsgierig kon zijn naar het onbekende, maar niet als dat onbekende haar ex was.

Na hun scheiding restte er alleen nog een fragiele luchtbrug tussen hen. En daar had ik aan gerammeld, meer zelfs, ik had ze besmeurd.

Zo kwamen we met z’n allen terecht in een absurde tragikomedie. Een verhaal van grootse mogelijkheden die uiteindelijk uitdraaide op niets. Een plotwending die ik niet zag aangekomen: gedegradeerd worden van hoofdrol naar bijrol in je eigen tragikomedie. Een tragikomedie met een vrolijke toon, maar een trieste inhoud.

Ik ging niet alleen van hoofdrol naar bijrol, ik verloor ook nog eens mijn zicht. Een blinde werd ik. Een blinde die de nieuwe maanliefde niet vond en de fragiele luchtbrug niet zag.

Ik heb geschreeuwd, gebeld en geschreven en ik heb de vreemde, mooie man nooit gesproken. Ik heb Marion niet leren kennen. En ik weet niet waar Anne op dit moment uithangt.

Ik blijf voor nu in mijn living zitten. Niets doen en wachten. Tot er iets naar beneden dwarrelt, iets nieuws, iets dat glinstert, iets dat licht geeft.

One thought on “Management van het verlangen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s