Ons verlangen

I.
Ergens in juli kreeg ik een pijnscheut te verwerken in mijn nek. Ik ging naar de kinesist, kleedde me uit en ging in mijn bh op de koude massagetafel liggen. De eerste sessie bleek het eerste hoofdstuk te zijn van zijn gehele levensverhaal.

Werkelijk al zijn levensepisodes passeerden de revue: zijn nieuw samengestelde gezinssituatie, hoeveel uur slaap hij per nacht nodig had en wat hij zoal graag at op een zondagmorgen. Dit alles samengeperst in acht sessies van 30 minuten waardoor er tijdens mijn imaginaire massages helaas geen ruimte meer was voor simpelweg een stilte die misschien wat ontspanning had kunnen bieden.

Aan het eind van elke sessie richtte hij een lamp op mijn nek. Dit was een troostrijke daad: hoewel hij me was vergeten aan te raken, kon ik toch genieten van enkele warmtestralen. Warmte is goed tegen de pijn.

Elke nacht kroop ik bij mijn lief in bed. Daar probeerden we elkaar op de juiste manier aan te raken, maar op de één of andere manier wisten we niet meer hoe dat moest. Ik excuseerde me, zei dat ik niet meer kon en verliet hem. Hij zei: ‘zeg me iets dat troost biedt.’

II.
Ergens in september kreeg ik een mailtje van mijn vader:

Julie
Ik heb gezien dat je rekening negatief staat en heb 500€ gestort (renteloze lening!).
Steeds je inkomsten en uitgaven in het oog houden he?
Papa


Ik belde mijn vader en zei dat ik het overzicht kwijt was, dat ik nekpijn had en dat ik een verlieslatend bedrijf had opgericht. Hij zei dat het niet erg was.

Ik investeerde de 500 Euro in een nieuwe kinesist die zich onderscheidde door een bijscholing in triggerpoints. Ze stelde me voor om met een naaldje de spier aan te raken waar de kern van de pijn zich had verzameld. Liggend op mijn buik, met mijn gezicht in een gat dat me toeliet om te ademen, sprak ik haar bemoedigend toe om deze potentieel verlossende handeling zo snel mogelijk te voltooien.

Het naaldje raakte de desbetreffende spier en ik krijste het uit. Na de fysieke pijn loste een verdriet waarvan ik het bestaan nog niet wist. Uit het gat dat me in staat stelde om te ademen liepen nu snot en tranen.

III.
Ik contacteerde een chirurg en vroeg een operatie aan. Hij waarschuwde me dat de meeste mensen slechter uit een nekoperatie komen dan voorheen. Al die mensen hadden gehoopt op de eeuwige verlossing, maar toen ze wakker werden voelden ze nog steeds dezelfde pijn. Ze werden moedeloos om verder te zoeken van waar het wel kwam.

IV.
Ergens in oktober belandde ik bij een man in bed. Ik zei hem dat ik had genoten. Hij zei: ‘ik vond het ook wel leuk, maar niet voor een tweede keer. Dat zou slecht voor mij zijn. Hoewel het natuurlijk wel verleidelijk zou zijn om je op een zatte avond weer mee naar huis te nemen.’

Ik stond te trillen op mijn benen.

Mijn mededeling was geen vraag naar nog meer genot. Het was het delen van een verlangen.

Toen ik het verhaal aan mijn vriend Benny vertelde, zei hij: ‘alsof het verlangen een gat is dat gevuld moet worden.’

V.
Ergens in november reed ik door de savanne van Afrika tijdens een vakantie met mijn familie. Aan het stuur zat onze Tanzaniaanse gids. Zijn tanden waren geel aangeslagen omdat hij als kind jaren uit de verkeerde rivier had gedronken. Hij behoorde tot een andere wereld, ik vond hem aantrekkelijk.

Er was een moment in de jeep dat iedereen met een verrekijker naar een jaguar aan het kijken was en dat hij plots zijn hand op mijn hand legde.

Weer stond ik te trillen op mijn benen.

Toen we aan een meer stonden met zicht op duizenden roze flamingo’s vertelde hij me dat hij in God geloofde, niet in de evolutieleer, maar in God én in een hemel. Hij vroeg me: ‘en jij, waar geloof jij in?’ Ik antwoordde hem: ‘in ons verlangen.’

En toen draaide ik met mijn nek naar links, naar rechts. De pijn was weg.

alice_neel_hubert_satterfield_and_his_girlfriend_1958-e1478688513972

schilderij van Alice Neel

10 thoughts on “Ons verlangen

  1. Dit verwoord mooi dit aspect van de condition humaine waar boedhisten het antwoord op zeggen gevonden te hebben. Ik worstel er ook regelmatig mee…

  2. Ik zit nog steeds met die nekpijn, al van in 2011, nu met hevige uitstraling in rechter schouder, arm en hand sinds 17 oktober dit jaar. Ook mijn spieren konden niet ontkomen aan die verschrikkelijke naalden, tevergeefs, maar ben nog nooit in Afrika geweest waar een Afrikaan zijn hand op mijn been legde en zei dat hij in de hemel geloofde…

  3. Julie, bekijk dit filmpje eens (http://www.marlenedumas.nl/alice-neel-schilder-ziel/).

    Om dan te constateren dat er kunstenaars zijn die de ziel weten te vangen in een geschilderd portret en zij die dit doen met woorden… Beiden even (ver)wonderlijk, even (doel)treffend, even (on)barmhartig, even inlevend.

    Om mij dan achter te laten met de vraag: kende jij het (of ‘dit’) werk van Alice Neel al voor jij je blogpost schreef of koos/vond je dit bij toeval op basis van een paar trefwoorden uit je tekst?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s