Koerdistan

De legermannen op Antwerpen Centraal stonden zich te vervelen met hun gigantische geweren. Eén van de twee zat te hele tijd te frutselen aan zijn trekker waardoor er in mijn rechteroor een indringend geluid van geklik binnendrong. Er spelen zich tegenwoordig onheilspellende nieuwsberichten af in mijn hoofd: ’verdwaalde kogel raakt onschuldige, jonge vrouw op weg naar de Dordogne.’ 



Ik verwijderde me op een zo onverdacht mogelijke wijze van de mitrailleurs. Een verdwaalde kogel zou een te zinloos einde zijn. Ik moet in leven blijven. Er wacht een lavendelstruik, een sterrenhemel en een zwembad op mij.


‘Hier ben je veilig’ fluisterde ik mezelf toe bij mijn aankomst in Frankrijk. Hoewel de criminaliteitsstatistieken in dit Franse bos erg laag liggen, was er toch een bepaald geluid dat me nachten wakker hield. Het zal de wind wel zijn of een hert dat de rozen aan het raam zit op te peuzelen. Maar het geritsel aan mijn raam bleef doorzeuren. Ik beeldde me een man in met een zilveren bijl die mijn raam probeerde te openen. Nieuwsbericht: ‘jonge, onschuldige vrouw wordt onthoofd op het Franse platteland.’

Enkele dagen later nam ik het vliegtuig naar huis. Er stonden acht politieagenten paraat in de vertrekhal. Ze gaven me een geruststellend knikje. Ik gaf hen een knikje terug dat getuigde van het feit dat ik blij ben dat ik leef en dat liefst zo wil houden. Het leek me goed dat ze dat wisten. Ik kan het niet genoeg zeggen. Ik wil in leven blijven. 


Ondanks mijn oprechte levenslust trof ik in de wachthal helaas al snel een zeer verdacht geval aan: een jongen met zwarte kleren rond de 16 jaar. Hij deed niet per se iets verdacht, maar toch zag hij er verdacht uit. Hij zag er ongelukkig uit. Misschien is hij zijn leven beu. Misschien is hij boos dat niemand hem helpt. Misschien wil hij ons allen laten boeten en bereidt hij nu een collectieve crash voor. Als hij een Kinderbueno uit de automaat haalt denk ik: zou dit zijn laatste avondmaal zijn?

Aangekomen op Charleroi Airport moest ik me door een gigantische omleiding bewegen. Ik vroeg de legermannen zo onverdacht mogelijk waar ik de bussen kon vinden richting het station. Helaas kan ik me heel slecht oriënteren bij omleidingen waar legermannen en mitrailleurs in de buurt staan, dus speelde ik de weg kwijt. Op een verlaten parking kwam er een man naar me toe. Voor vijf Euro kon hij me in een gedeelde taxi naar het station vervoeren.


In het busje hoorde ik Spaans, Chinees en Duits. Nu moest ik alert zijn. We zijn ten slotte in Charleroi. Neemt hij een verdachte weg? Nieuwsbericht: ‘taxi-chauffeur rijdt Spanjaarden, Chinezen, Duitsers en één jonge, beloftevolle, onschuldige, ambitieuze Belgische vrouw de afgrond in.’

Foto: Helmut Newton

Foto: Helmut Newton

Ik was dan ook gerustgesteld toen ik tenslotte op tram 24 was gearriveerd richting de Amerikalei van Antwerpen. De sfeer op de 24 was goed. Ik voelde geen potentiële aanslag in de lucht hangen. Maar toch, nu ik nog in leven was, kon ik nog bestolen worden. 



Voor mij zaten er twee mannen rond de 20. Eén van hen had een rood armbandje met daarop ‘Koerdistan’ geschreven, maar het was de andere die me deed schrikken toen hij mijn koffer even aanraakte. Hierdoor kwam de reflex van mijn rechterarm in actie waardoor ik op een totaal overdreven manier mijn koffer naar mij toe trok. De man schrok. Hij was niets van plan. Hij had mijn koffer als steunpunt gebruikt. Hij wilde rechtstaan.



‘Sorry’ zei ik. ‘Echt sorry.’ De twee mannen keken me geshockeerd aan. Een paar minuten later stapte een vriend van hen op de tram. Hoewel ik hun taal niet begrijp, was het duidelijk dat ze hem in het Koerdisch de situatie uitlegden. Het verbaasde me hoe ze het verhaal met humor opsmukten. Ze kwamen niet meer bij van het lachen. 



Ik lachte verontschuldigend naar de man die er net was bij gekomen. ‘Dat was ik’ zei ik en ik wilde verdwijnen, diep, diep onder de grond, van schaamte. ‘Maar even serieus nu’ zei de man met de armband. ‘Zeg me eens eerlijk, wat had u gedacht? wat ging er echt om in uw hoofd toen hij uw koffer aanraakte?’ 



Ik keek hem aan en zei niets. Ik kon hem niet eerlijk zeggen wat ik dacht. Als ik het luidop zou uitspreken zou het niet meer dan een absurditeit zijn, een gênant waanbeeld. En juist die confrontatie ontspande me. Ik zei hem dat ik nog even moest bekomen van mijn vakantie op het platteland, dat ik wat overprikkeld was door de overgang naar de stad. 



Toen mijn halte daar was, stond ik op, keek ik naar de koffer en zei ik al grappend ‘goed, ik zal die koffer dan maar meenemen zeker?’ Ik zag dat ze de grap niet begrepen of gewoon niet grappig vonden. Toch lachten ze alle drie. Waarschijnlijk om mij een plezier te doen.

4 thoughts on “Koerdistan

  1. Onthoofd worden door een man met een zilveren bijl in de Dordogne, ’t zou wel een stijlvolle dood zijn.
    Ons veiligheidsgevoel is voor subjectief. Er sterven in Europa nog steeds iedere week meer mensen in ’t verkeer dan door de terreur.over de voorbije twee jaren.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s