HOLD ME

Mijn vriendin Hannah beweert dat een omarming overal te vinden is. Ze vertelde me dat ze tijdens haar reis in China plots begon te huilen in de metro door een combinatie van liefdesverdriet en eenzaamheid. Een Chinese vrouw kwam naast haar zitten en zei: ’I’m sorry my English is so bad, what can I do to help you?’ De vrouw gaf haar een zakdoek. Hannah vroeg haar ‘can you hold me?’ waarop de Chinese vrouw haar vasthield.

Ik zei dat ik het een prachtig verhaal vond en benijdde haar. De laatste keer dat ik in het openbaar gehuild had, was in The Body Shop tijdens het kerstshoppen met J. Na een paar uur winkelen zei hij dat hij er genoeg van had om met mij van winkel naar winkel te spurten en dat hij vanaf nu zijn eigen weg zou gaan. Ik raakte van streek door zijn plotse aankondiging tot verdwijnen en verweet hem zijn eeuwige hang naar zijn eigen weg in plaats van ons samen zijn.

Toen ik The Body Shop binnenwandelde registreerden een vijftal spiegels mijn tranen, maar de winkelbediende ontkende. Als een nerveuze robot vertelde ze me iets over een membership bij de Love your body club. Ik slikte en antwoordde dat ik geen interesse had in haar club.

‘Voel je nu, na je reis, nog steeds een verlangen naar je ex?’ vroeg ik Hannah.
‘Een verlangen kan ook vol zijn, zonder dat het beantwoord wordt’ antwoordde ze.

Iets in haar verlichte toestand begon me te irriteren, omdat zij ergens was, waar ik nog lang niet was. Omdat zij het lef had om alleen een vliegtuig naar Beijing te nemen, om alleen in een hotelkamer te slapen, om zich in de armen van een onbekende Chinese vrouw te laten troosten.

‘Het verlangen naar iets wat je niet kan krijgen, maakt me vooral leeg in plaats van vol’ zei ik.

‘Als je over J. praat, gaat het alleen maar over de moeite die het je kost om hem te overtuigen van jullie samen zijn. En dan de constante afwijzing, omdat je je eindeloze verlangens in zijn strot blijft proppen. Wat als je toelaat wat er gebeurt? Dat je durft te voelen dat je verliefd bent op iemand die jou niet wil? Dat je die leegte durft toe te laten zonder te grijpen naar je telefoon, zonder te grijpen naar de zoveelste gin-tonic, zonder te grijpen naar de zoveelste vervanger?’

Illustratie: Anouk Vercouter

Illustratie: Anouk Vercouter

De volgende morgen had ik een afspraak bij mijn therapeut. ‘Hoe gaat het?’ vroeg ze me. De zakdoeken lagen binnen handbereik, en ik vroeg me af of de omhelzing daar ook lag. Ik verlangde naar die Chinese vrouw op de metro, die Hannah vasthield, maar verder zweeg, omdat ze haar taal niet sprak. Helaas kan mijn consumentenbrein, dat zich ontwikkeld heeft in een maatschappij met volkswijsheden als ‘voor wat, hoort wat’ het nog niet aan om 50 euro te betalen om samen een uur te zwijgen, dus babbelde ik de sessie maar vol tot ik er zelf niets meer van begreep. Op een bepaald moment onderbrak ze me: ‘Waarom sta je jezelf niet toe om het te voelen, de leegte?’

Na de sessie ging ik iets eten in een eethuisje dat zich profileerde als biologisch en dynamisch. Ik bestelde een biologische, dynamische peterselieburger met biologische, dynamische pompoen en biologisch, dynamisch spuitwater. Ik verlangde naar een even dynamische bediening, die in deze omgeving misschien wel zou openstaan voor wat zachtheid. De mollige kokkin kwam met lichte tegenzin mijn bord brengen en vroeg me ongeïnspireerd of ik ketchup bij mijn burger wilde. ‘Wat zou jij doen?’ vroeg ik haar. Ik dacht dat deze vraag een mogelijke opening kon zijn naar een warm gesprek, gevolgd door een zakdoek en een omhelzing. Ik wou dat ze de ketchup nam, die teder over mijn bord zou spuiten, een arm op mijn schouder zou leggen en me zachtjes zou toefluisteren: ‘Geniet ervan, lieve Julie.’

‘Dat moet u zelf weten, mevrouw, dat kan ik echt niet voor u beslissen’ zei ze op een niet-dynamische toon.
‘Ik zou gewoon heel graag willen weten of u ketchup lekker vindt bij pompoen’ stamelde ik met een trillend lipje.
‘Ketchup is gewoon echt een persoonlijke voorkeur’ concludeerde ze.

Is het nu echt zoveel gevraagd om op een doordeweekse maandag professioneel culinair advies te geven rond de smaakcombinatie van pompoen en ketchup? Moet ik dan godverdomme echt alles zelf weten?

Aan de kassa kocht ik nog een dynamisch biobrood. Haar mannelijke collega, die me al enkele keren angstvallig had aangekeken tijdens het ketchup-incident, legde me toegewijd het verschil tussen tarwe, spelt en rogge uit. Ik bedankte hem en wandelde verder door de stad.

Waar zou ik nu heen gaan? Toch J. bellen? Me aansluiten bij de Love your body club? In mijn eentje een hotelkamer boeken?

Gelukkig kan ik elke kant op, er wordt immers beweerd dat een stille omarming overal te vinden is.

Illustratie: Anouk Vercouter

Illustratie: Anouk Vercouter

Deze column hoort bij de voorstelling De Therapie.
Sessie 3 gaat vanaf 10 februari door in De Studio in samenwerking met Jaela Cole.
Meer info en reserveren via: http://www.destudio.com/production/2533/de-therapie-sessie-3

De Therapie – sessie 3

Vanaf 10 februari in De Studio

de therapie zetel rug

Meer info en reserveren via:

http://www.destudio.com/production/2533/de-therapie-sessie-3

Facebook:

https://www.facebook.com/events/535513956603916/

Recensie De Therapie – sessie 2:

De therapie: sessie 2

Artwork Flyer: Emily Swaeb