In stressvolle omstandigheden

De regels
Elk jaar gaan wij de uitdaging aan. Dan gaan wij samen met ons gezin op vakantie.
Onze reis kent twee basisregels:
1. Omdat wij uit een nieuw samengesteld gezin afstammen en bepaalde leden van het gezin nogal snel van partner wisselen is het verboden om wederhelften mee te nemen op vakantie. Tijdens onze reis zijn wij graag onze unieke zelf, zonder rekening te houden met de wensen en gewoonten van een nieuwe persoon.
Toegelaten leden zijn: Onze pa (53 jaar), Julie (Julia, 26 jaar), Oscar (Ossi, 24 jaar), Josephine (Joske, 19 jaar) en Astrid (de Strikke, 10 jaar).
2. Eén maand voor de reis worden er tickets gereserveerd bij een lowbudgetmaatschappij naar een democratisch verkozen bestemming. Onder het motto: ‘in stressvolle omstandigheden leer je mekaar pas echt kennen’ wordt er niets, ik herhaal: niets voorbereid. Deze manier van reizen vormt een uitdaging voor ieders persoonlijkheid. Om te voorkomen dat het gezin elkaar na enkele dagen zal uitroeien is de reisgids Lonley Planet wel toegestaan.

Het vertrek
Op acht juli staat iedereen klaar met zijn ID-kaart aan de check-in bij Ryanair. Correctie: iedereen, behalve één persoon (die in dit geval liever anoniem wenst te blijven) was hiertoe niet in staat. Deze persoon was erin geslaagd om vier dagen voor vertrek op mysterieuze wijze haar identiteitskaart kwijt te spelen. Dankzij enkele smeekbedes bij de stad Lier (bedankt Magda) en een relatief hoge omkoopsom was zij nu de trotse houder van een voorlopig identiteitsbewijs. Quote Ossi: ‘meen jij nu echt dat jij met die schrale zigeunerpas Kroatië gaat doorreizen?’ Bij het nuttigen van de lunch in de luchthaven had diezelfde anonieme persoon tijdens het afruimen van de plateaus even over het hoofd gezien dat de boarding pass van Astrid nog op de desbetreffende plateau lag. Door een stressbestendige aanpak was dit probleem nogal snel opgelost. Omdat andere leden van het gezin liever niet worden geassocieerd met deze zwakhoofdige daden, kan ik jullie onder het motto ‘niemand is perfect’ toch melden dat deze persoon in kwestie mezelf was.

De vakantie kan eindelijk beginnen
Met een fake Ray-Ban zonnebril, een halve liter pint en ongeschoren benen (+ ongeschoren oksels) zit ik enkele uren later op een terras in één van de smalste straatjes van Zadar. Ik vind: één van de voordelen van een gezinsreis is dat je zonder censuur je lelijke zelf kan zijn. Al snel merkt mijn broer mijn wildgroei op en roept: ‘wat een goor Middeleeuws Rubenswijf ben jij!’ Ik kom vijf minuten lang niet meer bij van het lachen, gooi mijn armen in de lucht en schater: ‘vind je dat dan niet mooi? Het zijn net egelkussentjes!’ Uiteindelijk feliciteer ik hem met zijn meesterlijk gevonden scheldwoord. Ik vind: één van de voordelen van een gezinsreis is dat je elkaar zonder censuur kan uitschelden.

Even later zoeken we een groot scherm om de match Argentinië-Nederland te volgen. Juist op het moment dat mijn vader de eerste slok van zijn pint neemt en besluit: ‘nu kan de vakantie eindelijk beginnen’ barst er een onweer los. In een mum van tijd worden we drijfnat en omdat we ons in één van de smalste straatjes van Zadar bevinden lijkt het onmogelijk om met een auto naar het hotel terug te keren. In een soort van Balkan-gebarentaal regelt Joske toch een taxi, die eens gearriveerd, op sluwe wijze wordt afgepakt door andere kletsnatte toeristen. Joske krijgt hierdoor een woedeaanval, gooit het portier van de taxi open, toont haar vlijmscherpe tanden en schreeuwt: ‘this taxi is ours!’ Maar tevergeefs. We geven Josephine een schouderklopje en zeggen: ‘goed gedaan, Jos.’ Als een engelbewaarder, komt er op dat moment vanuit een balkon een oude vrouw tevoorschijn en gooit vijf wegwerp regenponcho’s naar beneden. We bedanken haar en gooien haar kushandjes toe.

Argentinië scoort en wij staan op de eerste avond van onze vakantie in gele regenponcho’s te wachten in een modderplas. Ik vraag de kleine Astid, ‘hoe lang wil jij dit nog doen, zo met je familie op reis gaan?’ Totaal doorweekt antwoordt ze: ‘voor altijd.’

Nog een kushandje
De zon schijnt en we rijden naar het strand. Een parkingboy vraagt ons enkele kuna’s en onze pa moppert, ‘zo is ‘t gemakkelijk, op een plein gaan staan, een bordje ‘parking’ erboven zetten en geld verdienen’, maar even later liggen we met z’n vijven zorgeloos te baden in een licht van zonnestralen.

Als we bij zonsondergang voldaan terug naar de auto lopen, komt de parkingboy haastig op onze pa afgestormd, ‘sir, sir, you forgot something!’ Onze pa was zijn portefeuille + zijn Samsung Galaxy + onze Lonley planet op het dak van de auto vergeten. We bedanken de parkingboy en gooien hem kushandjes toe.

Och ja, bij zo’n kleine slordigheid mag je niet te lang stil blijven staan, zeker niet als je weet dat al onze ID-kaarten, inclusief mijn zigeunerpas, al de bankkaarten en nog eens 500 Euro cash in zijn portefeuille werden bewaard. Tijdens een gezinsvakantie neem je elkaars zwakke kantjes er met plezier bij, en geniet je van de momenten waarop alles onder controle lijkt te zijn. Dus rijden wij onbekommerd verder naar onze volgende bestemming. Mijn vader kijkt naar buiten en zegt: ‘wat is het hier toch prachtig schoon.’

Maps with me
Dankzij Maps with me, de gratis te downloaden application voor Samsung smartphones, is de naar verluidt prachtige, historische stad Split jammer genoeg aan ons voorbij gegaan. In plaats van te kuieren over de boulevards en te genieten van een live concert hebben wij de zonnigste dag van de week gespendeerd in onze huurauto. Omdat wij de volgende dag vroeg in de ochtend onze boot moesten halen, wilden wij ons goed voorbereiden en alvast naar de haven rijden voordat we de stad zouden bezoeken. Mijn vader zag dit plan volledig zitten. Als co-piloot sprak hij mijn broer, de bestuurder van de auto, trots toe: ‘maak je maar geen zorgen in deze drukke stad, jongen. Ik heb me gelukkig goed voorbereid, de geweldige service Maps with me zal ons de weg wijzen.’ Het zoeken van de haven bleek een drie uur lange onderneming te zijn, en het zoeken naar een hotel, nog eens een vijf uur lange.

Tijdens een familiecrisis is er altijd één zin die je beter niet had gezegd. In dit geval was het Oscar die de emmer der ergernissen van onze pa deed overlopen. Oscar sprak: ‘die Maps with me is de grootste rommel die ik ken, net zoals jouw Samsung smartphone. Ik luister niet meer naar dat ding, ik zoek het zelf wel uit.’ Niemand had kunnen voorzien dat mijn vader oprecht gekwetst zou worden door deze woorden. ‘Och, jij arrogant ventje, voel jij je nu beter omdat je een iPhone hebt?’ antwoordde hij nijdig. Op dat moment breidt de ruzie zich uit tot een irrationeel verhitte discussie over wat nu het beste besturingssysteem is: Android of Apple. Met als climax, het geschreeuw van mijn vader – ’kijk eens wat ik met mijn Samsung Galaxy doe!’ – zijn smartphone uit het raam gooit en vaststelt: ‘kijk, daar zijn we ook weeral vanaf.’ We rijden verder en in de verte horen we de jolige computerstem van Maps with me nog één keer smeken ‘hier keren alstublieft.’

Febrèze en kattenpis
We droppen onze totaal verbleekte, klappertandende pa een paar minuten later op een terras en spreken hem bemoedigend toe: ‘wij zorgen wel voor het hotel, geniet jij maar van uw pintje.’ Door een technofestival dat weekend in de stad blijkt het onmogelijk om een hotel te vinden. Uit pure wanhoop lopen we een semi-escorthotel binnen. De Strikke kijkt angstig naar een receptioniste met zwarte lederen laarzen, kruipt weg in een hoekje en fluistert: ‘hier wil ik echt niet slapen.’

Als een engelbewaarder, komt er plots een propper tevoorschijn die ons een goedkoop, maar degelijk huurappartement buiten de stad belooft. Eens aangekomen blijkt het huurappartement bewoond te zijn. Een man van rond de 40 doet open en geeft een rondleiding door zijn woonst. Het stinkt ernaar een mengeling van sigaretten, Febrèze en kattenpis. Hij vraagt: ‘do you think it’s okay?’ Het huis staat vol familiefoto’s. Waarschijnlijk is hij een gescheiden man, die om bij te verdienen zijn appartement verhuurt aan toeristen. De winst wordt verdeeld door de propper en hemzelf. Als ik in zijn bed kruip, ruik ik zijn lijfgeur en vraag ik me af waar hij vannacht terecht kan. Eenzaam in een discotheek, trekkend van zijn sigaret?

Als we de volgende morgen het appartement willen verlaten staat de man al op zijn eigen drempel te wachten. Hij heeft een purperen joggingpak aan en ziet er vermoeid uit. Mijn vader betaalt hem. Het heeft iets gênant, hoe we daar staan. Ik kijk even in zijn lege, blauwe ogen. ‘The bed was okay?’ ’Yes, yes’. We bedanken hem en stappen de auto in.

De motor draait en langs de zee rijden we richting de haven, Ossi aan het stuur, Papa als ontslagnemend co-piloot, Astrid en Joske die nog zachtjes slapen, alles lijkt weer even onder controle te zijn. Het is stil, en ik denk, hier wil ik zijn, voor altijd.

11 thoughts on “In stressvolle omstandigheden

  1. Hey Julia, lang geleden dat ik zo iets grappig heb gelezen. Heb echt moeten schateren. Je maakt mijn dag meer dan goed! Bedankt, tante Ann

  2. Julie, wat een héérlijk verhaal! Je ziet het zo voor je. Misschien toch ook eens denken aan een carrière als columnist?
    Groet, Ines

  3. gisteren enkele stukjes voorgelezen voor het slapengaan. zalig schateren. groetjes Michou en Raf. hoe kan ik die stukjes steeds tot bij mij krijgen? Moet ik mij ergens inschrijven? groeten Raf

  4. Julie, ik wist niet dat je zo mooi kon schrijven ! ik heb ook geen enkele schrijffout ontdekt. Ik ben Je moet auteur worden ! John Dhondt (vriend van uwe papa)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s