A la recherche du temps romantique 2

Op 22/1 gaf ik verslag van een ontmoeting in een Antwerps café. (zie: https://juliecafmeyer.wordpress.com/2014/01/22/a-la-recherche-du-temps-romantique)
Tot mijn verbazing en verwondering herschreef de man in kwestie het verhaal in zijn perspectief. Hij schrijft onder het pseudoniem Mark Proest:

Ik ben iemand die liever ‘ja’ dan ‘nee’ hoort.

Helaas heb ik onlangs een ‘nee’ gehoord, of eerder een ‘NEE!’, die volgde op mijn ‘ja?’. Mensen kunnen eindeloos vertellen over waarom ze iemand graag zien, maar blijkbaar volstaan drie letters om uit te drukken dat je iemand niet graag ziet.

Toch weerhield dat me er niet van hier te zitten, tegenover mijn date, die nietsvermoedend van haar glas wijn nipt in een veel te groot Antwerps café en in mij een aangename gesprekspartner hoopt te treffen.

Ik bewonder deze vrouw, misschien benijd ik haar zelfs, ze is immers een artieste. Daarmee bedoel ik dat ze erin slaagt haar zieleleven te benutten als inspiratiebron, dat ze haar liefde en leed weet om te zetten in taal, in kunst. Artiesten zijn daarom uitermate sociale mensen, ze nemen namelijk iets dat enkel en alleen van hen is en delen het met ons. Ik bewonder haar ook omwille van haar passie, het vuur dat in haar blik schittert. Ik herken dat vuur als iets dat ik ook bezit, zij het dan dat de filter van mijn verstand enkel vonken door laat schemeren. Haar ogen zijn werkelijk de spiegel van haar ziel, terwijl er bij de meeste mensen toch nog ergens inderhaast een muurtje tussen is getimmerd.

Wanneer het gesprek een wending neemt richting mijn recente gevoelsleven, kom ik tot het besef dat een gebroken hart en een date moeilijk te rijmen vallen. Dankbaar voor de aangeboden empathie, lucht ik mijn hart en uit ik mijn frustraties. Ze luistert nauwgezet, waardoor ik geheel opga in mijn betoog en nalaat een zekere ongemakkelijkheid waar te nemen. ‘Ze was me op zijn minst een uitleg verschuldigd, daar had ik recht op’, declameer ik na mijn verhaal doorheen het café. Mijn date fronst de wenkbrauwen en antwoordt enigszins gepikeerd: ‘Niemand is elkaar iets verschuldigd, we kunnen mensen niet verwijten zichzelf te zijn.’

Dat antwoord zou me zelfs op mijn meest verdraagzame momenten op mijn paard krijgen, laat staan in de huidige situatie. Ik ga in de tegenaanval, en beweer dat ze die boude bewering onmogelijk kan handhaven wanneer ze die toepast op haar eigen leven. Tot mijn verbazing gaat ze verder op het ingeslagen pad, het hedendaags woekerend individualisme wordt op de spits gedreven, en moreel relativisme lijkt haar geenszins te hinderen. Het gesprek ontaardt in een intense discussie, die de serene sfeer in het café nogal bruusk verbreekt. Wat voor de onvrijwillige toehoorders aan het naburige tafeltje de schijn heeft van een algemene en rationeel onderbouwde dialoog, wordt in werkelijkheid gevoed door concrete emoties: mijn verdriet om een liefde die is beëindigd, haar verdriet om een liefde die nooit is begonnen. In beide gevallen komt het neer op dezelfde teleurstellende vaststelling dat er een kloof gaapt tussen wie je hoopt dat iemand is, en wie iemand in feite is.

Op een gegeven moment staat ze recht om ervandoor te gaan, maar ze bedenkt zich. Gelukkig. Hoe onverzoenbaar een discussie ook lijkt, twee mensen zijn het pas echt oneens wanneer ze niet langer met elkaar kunnen spreken. Ze troost me, ze wijst me erop dat het meisje vast wel haar redenen zal gehad hebben om me niet de gehele waarheid te vertellen. Ik zeg: ‘Er rest me enkel de waarheid, het laatste dat ik wil doen is mijn gedachten zo manipuleren dat ik er gelukkig van word.’ Zij vindt het moedig de waarheid te laten verdoezelen door je gevoelens, ik vind het moediger de waarheid in de ogen te kijken ongeacht je gevoelens. Twee mensen, verbonden door hun drang naar passie, gescheiden door de waarheid.

Ze legt haar hand zo teder mogelijk op mijn wang. Ik kijk haar aan: ‘Sorry, Julie, ik denk dat ik hier nog niet klaar voor ben’ en loop met een gebroken poot en een gescheurde vleugel naar mijn eigen bed. En zij, zij wandelt kritisch en gedisciplineerd de volgende kroeg weer in.

One thought on “A la recherche du temps romantique 2

  1. Pingback: Nooit onverzoenbaar | MeeNeemMening

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s