De magie van een ontmoeting

De magie van een ontmoeting zit in het toeval. Twee mensen die op de juiste plek en op het juiste moment de durf hebben om in elkaar op te gaan. Twee mensen die de onvermijdelijkheid van hun ontmoeting in elke vezel van hun lichaam voelen en zich niet aan elkaar geven, maar zich smijten. Zonder richting. Voor verliefden is er niets leuker om de eerste aanblik, de eerste aanraking te ontleden. En dan is er de dankbaarheid, dankbaarheid aan het leven dat de juiste stappen zijn gemaakt richting een nieuw verhaal.

Misschien houdt de liefde op als het eerdere toeval niet meer als magisch wordt ervaren, maar als ingewikkeld, te moeilijk. De onvermijdelijkheid maakt plaats voor de banaliteit van de dingen. En dan kan het dwalen weer beginnen.

Gelukkig lopen er tijdens die dwaaltochten genoeg verloren zielen rond. Soms kan je ze moeilijk herkennen, ze verstoppen zich achter een vrolijke pose, een stoer gebaar of een slappe glimlach. Maar je moet maar eens goed in hun ogen kijken. Ik zweer het u, ze zijn allemaal op zoek naar de magie.

Zo was ik enkele weken geleden ook op het juiste moment op de juiste plaats. Ik ontmoette een potentieel gelijkgezinde. En dat moest gevierd worden! Een champagnefles werd ontkurkt op het dakterras van het MAS, sangria vloeide rijkelijk door onze strot in het donkerste hoekje van het café, er werd geaarzeld, gelachen en gezwegen: alles kreeg de juiste wending.

Maar goed, het toeval maakt ons niet altijd dronken. Er is magie en er zijn de dagdagelijkse verplichtingen, ambities en contracten. Ook het vertrek van de potentieel gelijkgezinde is soms onvermijdelijk: hij moest weg.

Ik had liever afscheid genomen in een botanische tuin of op een Franse boulevard maar het gebeurde in de kilte van het station van Brussel Noord. Weldra zal hij de trein nemen naar het buitenland, waar hij zijn opdrachten en ambities zal waarmaken. Hij zegt ‘ik zal je enkele maanden niet zien. Ach ja, slechte timing. Het is spijtig, ik had je liever op een ander moment leren kennen.’

Liever een ander moment? Waar dan? In een andere wereld? Op een andere planeet? In een andere dimensie? Wij zijn hier nu, dus wij moeten HIER, wij moeten NU. Het toeval gebiedt ons dat wij niet zomaar vrijblijvend afscheid kunnen nemen. Dus laat ons gaan, zonder rem, los van elke verplichting, sluit mij op in uw slaapkamer en neem mij mee naar elk denkbaar land! Milan Kundera schreef het ooit op: ‘wie in zijn leven van alledag blind is voor toevalligheden, verliest de dimensie van schoonheid in zijn leven.’ Laten we het toeval dat ons samenbracht uitdiepen, vieren en dus versterken! Dat dénk ik, maar zeg ik niet.

Want natuurlijk stapt hij op de trein naar Duitsland, en natuurlijk ga ik niet mee. De deuren van de trein sluiten. Ik kijk naar hem en naar alle mensen die vertrekken, die op elkaar zullen botsen en die zich zullen smijten. De trein boemelt weg en ik slenter door het station. Op weg naar een nieuwe ontmoeting die er onvermijdelijk aankomt. Want ze zitten overal, die verloren zieltjes. Je moet maar eens goed in hun ogen kijken. Ik zweer het u, ze zijn allemaal op zoek naar de magie.