De eendenbegrafenis

‘Kom jij ook naar de eendenbegrafenis?’

Mijn zusje van 9 jaar oud, Astrid, is zonet de keuken binnengewandeld en kijkt mij met verwachtingsvolle ogen aan. ‘Is dat dan met cake en koekjes?’ vraag ik haar. ‘Nee, geen cake en koekjes.’ Nu kijkt ze mij verwijtend aan. Wat een barbaarse opmerking, er is zonet een eend gestorven en de eerste associatie die ik maak is ‘gebak.’ Mijn lief voelt de spanning en stelt Astrid gerust: ‘we zullen er zijn.’

Even later wandelen we naar de ceremonie. Deze vindt plaats bij de vijver in onze tuin, de plek waar Astrid en haar vriendje Nicholas deze middag een klein, dood eendje hebben getroffen. Over de doodsoorzaak is weinig bekend. (Astrid en Nicholas vermoeden dat het eendje zichzelf heeft vermoeid bij het rondjes zwemmen in de vijver en een hartaanval heeft gekregen, maar hiervoor zijn geen bewijzen noch getuigen).

Mijn lief en ik vervoegen mijn vader en mijn oudere zus, Josephine. Zij staan al plechtig klaar: hoofd naar beneden, de handen gekruist. We kopiëren deze houding en samen staan we nu aan het graf. Het graf is een rechthoekige put, die wordt omgeven door grijze bakstenen. Astrid en Nicholas zitten nog verborgen achter een struik, maar komen al snel tevoorschijn. Ze zien er plechtig en professioneel uit, dat moet ook wel, want samen dragen ze de kist.

De kist is een zwart doosje dat vroeger dienst deed als GSM verpakking. Op het doorzichtig plastiek deksel staat in het grijs SAMSUNG gedrukt. Ik zie nu voor het eerst het dode eendje. Hij heeft een schattig snaveltje en zachte donzige veren. Hij ligt opgebaard tussen witte watjes en groene blaadjes. De dood werd nog nooit zo mooi verpakt.

Met veel aandacht toont Astrid iedereen het doosje. Josephine vraagt ‘mag ik een foto nemen?’ waarop Astrid kordaat antwoordt: ‘nee, geen foto’s.’

‘En dan is het nu tijd voor het gebed’ zegt Nicholas. Samen ratelen we mompelend ‘Onze Vader’ af. Waarschijnlijk omdat niemand de tekst echt kent. Astrid onderbreekt ons en beveelt: ‘niet zo afraffelen alstublieft, ik wil elk woord kunnen horen!’

Ik zie dat Nicholas zich niet kan concentreren op het gebed. Het kleine jongetje staat ongemakkelijk op één been en zijn blauwe oogjes kijken verdrietig naar de vijver. ‘Wat is er Nicholas?’ vraag ik hem zo empathisch mogelijk. ‘Kijk, daar zit zijn broertje nog te zwemmen, helemaal alleen.’ En inderdaad, een ander donzig eendje dobbert doelloos in het water, helemaal alleen. Astrid is ook ontroerd, maar houdt zich sterk, zij is tenslotte de leidinggevende bij dit ritueel. ‘En dan is het nu tijd voor de begrafenis’ roept ze.

Het doosje gaat in de rechthoek. Even is er een kleine verhindering: Astrid vindt dat de kist horizontaal in de put moet, Nicholas vindt verticaal. De discussie eindigt net niet in een gevecht, maar alleen met wat getrek aan het haar, en uiteindelijk gaat het doosje horizontaal het graf in. Iedereen neemt wat aarde om de put te vullen. Het eendje ligt op zijn plek, hier zal hij voor eeuwig rusten. Ik zucht. Mijn lief knijpt in mijn hand.

Mijn vader zegt: ‘volgens mij is dit de mooiste begrafenis, die een eend ooit heeft gekregen.’ Nicholas en Astrid halen opgelucht adem. Nu kunnen ze terug overgaan tot de orde van de dag, namelijk: Ambulanceke spelen.

6 thoughts on “De eendenbegrafenis

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s