De technieker

Vijf studenten rond de 20 jaar kijken mij aan in een repetitielokaal. Ik weet niet of dat ze mij nu verwijtend, bang of hoopvol aankijken. Maar ik ga ervan uit, dat ze hoopvol zijn. Ik ben hun regisseur, zij zijn mijn spelers en het is mijn taak om zelfzeker te zijn.‘De vertrouwensband tussen de acteur en regisseur is het belangrijkste wat er is.’ Dat zei Alex Van Warmerdam vandaag nog in de Volkskrant, en hij kan het weten, want hij staat op deze moment in Cannes met een glas Champagne zijn film te promoten. Ik doe dus iets met mijn ogen en schouders wat volgens mij kordaat overkomt: taal begint met lichaamshouding. Met een lage stem vraag ik hen: ‘en hoe ging de opdracht?’

De spelers aarzelen. Iemand zegt dat het moeilijk was, de ander zegt dat het pijnlijk was en nog één zegt dat ze ondanks veel wroeging toch tot een resultaat is gekomen.

Ik had hen gevraagd om een familieportret te maken en hierbij een moment te beschrijven waarop er een barst kwam in hun gezin. Ik wil met hun op zoek gaan naar de pijn, het verdriet, de schoonheid en de breekpunten binnen een familie.

Twee andere studenten wandelen het lokaal binnen, de technieker en de vormgeefster komen de repetitie observeren om inspiratie op te doen voor een lichtplan en scenografie. Zij zijn veilig, zij hoeven alleen te kijken naar mijn spelers die zich zo meteen haperend zullen blootgeven.

Een meisje met zwart kroezelhaar komt de scene op. Ze vertelt over de scheiding van haar ouders, over de laatste keer met het gezin aan tafel, de laatste keer met het gezin op vakantie en dat ze plots ‘zo’n kindje op school werd’. Na haar verhaal ligt er letterlijk een hoopje tranen op de vloer. Maar tranen hoeven geen belemmering te zijn. Alle spelers komen los en zonder masker of censuur vertellen ze over de teleurstellingen binnen hun gezin, over de discussies, en hoe er bij elke ruzie een lichtje uitgaat. Over de gezelligheid, de knusheid van thuis, maar ook de eenzaamheid en hoe er steeds een knak in het perfecte plaatje komt.

Een meisje met lange blonde haren zegt ‘ik denk altijd dat de persoon naast mij gelukkig en zorgeloos door het leven gaat, maar eigenlijk is iedereen beschadigd.’ Een jongen met rode New Balance sneakers aarzelt ‘maar als iedereen dat heeft, dat litteken, als er in elk gezin steeds een moment komt waarop er iets breekt, alsof het verkeerd MOET gaan, hoe ga ik het dan later doen? Hoe moet dat dan, een gezin?’

In de stilte van de twijfel staat plots iemand op. Het is de technieker, hij ziet er jonger uit dan de rest en draagt een klein brilletje. Hij heeft iets bijzonders in zijn houding, iets zelfzeker. Met een lage stem zegt hij ‘ik heb naar elk verhaal vol verbazing en ontroering geluisterd, en nu is het mijn beurt. Het is niet omdat ik de technieker ben, dat ik steeds aan de andere kant van de zaal moet zitten. Laat mij vertellen over mijn barst. Op de scene!’

Hij stapt naar voor en als een echte rasacteur vertelt hij in alle bevlogenheid zijn verhaal. De vormgeefster volgt zijn voorbeeld en ook zij vult nu de ruimte met een moment waarop er iets brak in haar, voor altijd.

Dat is de magie. Het tonen van kwetsbaarheid doet mensen opstaan, het is de machteloosheid van de ander die troost biedt, het is de naakte waarheid van diegene naast ons die ons confronteert met onze rol en die de ruimte creëert om uit die rol te stappen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s