Angelina Jolie

Ik zal dit jaar niet aanwezig zijn op het Kerstdiner en moet mijn vader – die waarde hecht aan traditie – hiervan op de hoogte stellen. Dus ik hou me schrap en vraag hem deze zondagochtend – op zoetsappige wijze – of dat ik hem een kopje heerlijke koffie zal inschenken. Hij kijkt me aan alsof ik een regenbui in het Zuiden van Italië ben en wimpelt me af: ‘sorry geen tijd, ik vertrek zo naar zee voor een fietstocht.’

‘Is het goed dat ik deze Kerst in Iran spendeer?’

Ik vraag dit zelfzeker. Ik heb geen toestemming nodig. Ik ben een volwassen vrouw die zich aan het onthechten is van de ouderlijke voogd. Dit jaar heb ik mijn eigen cadeau gekocht, ik wil alleen een strik van vertrouwen en aanmoediging.

Of nee. Toch niet. Eigenlijk is mijn leven één lange smacht naar het aaneenrijgen van goedkeuring. Ik ben een smekende hond die hyperactief rondjes loopt en pas naar buiten raast als iemand argeloos de deur openslaat. Maar dat laat ik hem niet merken.

‘Iran?’

Zwaarmoedig gaat hij – in zijn te strakke wielrennerspak – op een stoel zitten en begint zijn veters te strikken. Ik zwijg en wiebel een beetje. Mijn vader doorbreekt de stilte met een doorleefde, vermoeide zucht.

‘Als je sensatie wil kan je net zo goed gaan mountainbiken in Center Parks. Maak desnoods een looping in de Crazy Mouse. Waarom altijd zo ingewikkeld? Lees jij trouwens de krant? Je weet toch dat het Midden-Oosten op instorten staat?’

‘Ja, en daarom wil ik weten wat er onder de krant ligt. Ik wil bijten. Een voorgekauwd blad voor de nieuwslezer is daar te slap voor. Ik wil de tweestrijd ervaren van een verbannen land. Een land tussen Allah en popmuziek, de underground en het manifest, een sluier en een sigaret.
Soms kijk ik naar een geëngageerde worldpressfoto en denk ik ‘moet ik hier nu als een borrelpraatdeskundige meelevend over gaan debatteren?’ Ik wil confrontaties, onthullingen en geheimen van een land waar iedereen het over heeft, maar niemand iets over weet. Dat geeft mij meer afleiding dan een Campari Orange op de Playa de la fiesta.’

‘Kijk hier, onze blonde Angelina Jolie! Zie maar dat je niet met een Perzische baby thuiskomt.’

Hij lacht, maar verkeert niet in een goede bui. Dat zie ik aan zijn ijzige ogen.

‘Met wie ga je dan naar Iran?’
‘Met een jongen.’
‘Wat voor jongen?’
‘Een jongen met een diploma en All Stars. Een normale jongen dus.’

Hij kijkt me ongelovig aan, vult zijn drinkbus met kraantjeswater en fietst naar de zee.

Een paar uur later rinkelt de telefoon. Mijn vader hangt aan de lijn met een gebroken sleutelbeen.
Uitgeschoven over een geel herfstblad.

‘Luister Julie, ik lig hier met een breuk in een ziekenhuisbed in Knokke druiven te eten uit zo’n ziekenhuismandje. Van alle gevaren die dreigen, ben ik overvallen door de meest banale. Dat is een risico dat je niet hoeft te nemen. Vlieg jij maar naar Iran.’

2 thoughts on “Angelina Jolie

  1. I think , it was a good decision to looking for a little adventure . as I live in Iran for many years there is not such risk that you see in TV or newspaper. any how hope you enjoy your holidays in Iran and see lots of cool things!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s