Hoe bereid ik een eenheidsworst?

De feministe van vandaag heeft een grote bek, maar blijft liever anoniem. Toch voelen wij ons gepakt. Mannen zijn vuile geilaards en daarvoor zullen ze boeten. Turtelboom kondigt de nultolerantie aan. De glans van een charmant compliment wordt op gewelddadige wijze afgeschuurd.

Toegegeven, het veroordeelde geslacht heeft het ook niet makkelijk. Laten we hen een handje helpen. Hier enkele tips voor de moderne vrouw om seksuele intimidatie te voorkomen:

1. Vanaf nu draagt u enkel gewaden waarin geen enkele vrouwelijke vorm te bespeuren valt. Probeer op een goedkope tent te lijken. Ideaal is als u ‘s nachts wordt verward met een zwarte motorhoes.

2. Laat uw blonde snorharen zwart verven.

3. Stel de tandartsbehandeling voor tandsteen een paar jaartjes uit. Wanneer u in vol enthousiasme uw inhoudsloze verhaal uitspuwt, zal de nodige afstand bewaard worden.

4. Wanneer uw baas zijn Parkerpen laat vallen buigt u zich voldoende voorover zodat uw harige bilspleet én goedkope tijgerstring duidelijk zichtbaar worden. U zal vanzelf wel merken dat dit de ultieme wapens zijn tegen machtsmisbruik.

5. Loop een buikgriepje op en leg tot in detail uit hoe uw lichaamssappen er qua kleur, geur en consistentie uitzien. Wanneer u een braakaanval voelt naderen bent u niet gegeneerd hem te vragen uw gele, vettige paardenstaart in de hoogte te houden zodat u vrij kan kotsen.

6. Op café neemt u drie slokken van die bruisende cola en laat dan een overdonderende boer.

7. Door deze krachtinspanning heeft u uw anussluitspieren niet meer onder controle en ontsnapt er een luidruchtige trilling vanuit uw tijgerstring. (Ik weet het, ernstig genomen worden als vrouw, vraagt een hoge tol).

8. Wanneer u zelf de behoefte voelt om een man seksueel te intimideren, willen wij, als organisatie ‘de vunzige wijven’, u aanraden om geen verkeerde signalen door te seinen. Maak de man in kwestie duidelijk dat het maar voor één keer is. Zo heeft u de dagen daarop geen last van traumatiserende smsjes en hoeft u niet expliciet ‘néén’ te zeggen, want dat vreet energie!

9. Tijdens de wip gedraagt u zich als een verlamde, uitgedroogde mossel die nooit meer week kan worden. Wanneer u tot een hoogtepunt komt, zorgt u ervoor dat u zijn rug tot bloeden toe openkrabt. Kreunend brult u ‘lang leve de emancipatiestrijd!’

10. Als er – ondanks alles – toch nog een man is die het waagt om een compliment te maken, lach dan beleefd terug en lever 10 jaar later een klacht in.
Getiteld ‘van compliment tot incident.’
Probeer zowel zijn professionele als privéleven te ruïneren.
Vernietig, verwoest, verdelg, vermorzel tot hij niemand meer is.
Kraak de womaniser kapot.

Als u deze tips nauwlettend volgt kunnen wij u voor 99 procent garanderen dat u nooit meer last zal hebben van seksuele intimidaties op de werkvloer én daarbuiten. Alvast veel succes gewenst!

Aankondiging van mijn debuutroman

Stand van zaken: ik ben 24 jaar en ik ben al 6 jaar niet in staat om een vaste relatie aan te knopen. Vooral mijn vader maakt zich daar zorgen over. Als ik thuis de zoveelste Kinderbueno naar binnenwerk, om de leegtes van mijn soms opkomende eenzaamheid op te vullen, vraagt hij me ongerust ‘ga je nu wéér naar zoet grijpen?’ Hij maakt zich zorgen over mijn figuur en mijn aantrekkelijkheidsgehalte. Dat vind ik op zich wel lief.

Eerst dacht ik dat het door mijn afwijking, bindingsdrangst* kwam dat ik niemand kon krijgen, maar na enkele jaren vol zelfreflectie heb ik inzicht gekregen in mijn probleem: ik kan alleen verliefd worden op schrijvers.

Ik ben het type vrouw dat graag filosofeert aan de toog. Ik wil ons ondoorgrondelijke brein kapot analyseren, intense emoties ontrafelen en ingewikkelde vraagstukken oplossen die onze wereld kunnen verbeteren. Ik heb een hekel aan dat kwekkebekken over niets. Ik wil confrontaties, onthullingen en geheimen. De gemiddelde caféganger heeft daar meestal geen zin in. Na een lange week op kantoor houdt hij het liever leuwk en luchtig. Liefst niet te zwáár. Als ik dan op mijn aller verleidelijkst een emotioneel geladen semi-intellectueel pleidooi voer, wimpelen die mannen mij genadeloos af. Ze snoeren mij de mond en duwen me op de dansvloer.

De rest van de avond sta ik dan ongemakkelijk en in een afremmend overbewustzijn danspasjes uit te oefenen.

Daarom blijf ik de laatste tijd gewoon thuis met een boek. Dan verdiep ik me in de literatuur van Grunberg, Giphart en Coupland. Stuk voor stuk schrijvers waarop ik smoorverliefd zou kunnen worden. En dan moet u weten, die mannen, die zien er niet uit! Die zijn lelijker dan een gepensioneerde chihuahua, een communistisch bouwwerk of een Fiat Punto Grande. Maar de humor, de filosofie en hun observaties bezorgen me een goddelijk voorspel. Schrijvers, het zijn mannen waarvoor ik naakt op bed ga liggen en zeg: doe met me wat je wil.

Maar waar – in godsnaam – zitten al die schrijvers verstopt? je vindt ze in 100.000 oplagen in de Fnac maar je komt ze nooit tegen op café! Die leiden een kluizenarenbestaan achter hun schrijftafel.

De schrijftafel, de heilige plek waar hij tot al die slimme inzichten en metaforen komt die mij naar hogere sferen leiden. De schrijftafel waarop ik de liefde met hem zou kunnen bedrijven, tussen de potten Oost-Indische zwarte inkt en het geritsel van de manuscripten.

Gelukkig is er hoop. Doorheen het hele jaar is er één happening waarvoor al die schrijvers uitzonderlijk de deur uitgaan: hét boekenbal in de Amsterdamse schouwburg. Daar krioelt het van de literairen. Als een geheime zee vol siervissen. Als een magische moestuin vol verse aardbeien. Als een exclusief reservaat vol getemde geile tijgers.

Het wordt dus dringend tijd dat ik mijn debuutroman schrijf. Want voor iedereen geldt dezelfde regel: no writer, no entry. Life is a bitch.

Ik heb een antieke schrijftafel besteld via eBay. Ik kom de deur niet meer uit vanaf nu. Ik heb ook nog een zwarte kat uit het asiel laten overbrengen, gratis en voor niets. Die zal mij van strelingen en aandacht voorzien tijdens deze sombere, eenzame dagen op mijn zolderkamer. Ik word schrijfster. Met een beetje geluk krijg ik dan een uitnodiging voor hét boekenbal 2013.

Ik, op de rode loper in een cocktailjurk met een glas rosé champagne. Ik, die een beklijvende roman schreef over het post-romantisch feminisme. Ik, die knipoog naar een lelijke schrijver.

Er is alleen één ding waarvoor ik doodsbang ben. Dat, als ik dan uiteindelijk, na al die moeite, met een schrijver aan de praat raak, deze afwimpelend zegt: ‘sorry, het was een lange week achter de schrijftafel. Hier hou ik het liever leuwk en luchtig.’

Verklarende woordenlijst:
*Bindingsdrangst: Dit ingewikkelde verschijnsel uit zich in het meteen vastklampen aan een persoon wanneer er symptomen van verliefdheid optreden. Door allerlei hormonen worden de hersenspinsels geteisterd door extreme controledrang en panische verlatingsangst. Het lichaam vraagt elke seconde van de dag een bevestiging van de ander zijn liefde. In de overige milliseconden wordt er, reeds na de eerste date, gefantaseerd en gespeculeerd over samen wonen, een zwarte kat en een samenlevingscontract. Dit wordt doorgaans als afschrikwekkend ervaren door de tegenpartij.