Wie geen mogelijkheidszin heeft, heeft geen werkelijkheidszin

De dakloze loopt door de kilte en probeert te genieten van het gekraak van de sneeuw onder zijn redelijk koude voeten. Een vogeltje is de kluts kwijt maar blijft fluiten. De dakloze schreeuwt om hulp in een vreemde taal. Niemand vindt een tolk, maar iedereen kan hem verstaan. Wanneer hij opvang vraagt is er een vriendelijke dame die niet zeker weet of dat hij bij de doelgroep ‘nachtopvang’ hoort. Ondertussen loopt er een vergadering waarbij men deze doelgroep probeert te definiëren. De vergadering is voorzien van thee en koekjes.

De dakloze fluit een winterliedje. Toen hij vannacht in Brussel-Zuid aan het klagen was, zei zijn vriend “denk maar aan Siberië, daar is het pas écht koud!” Het was een magere troost. Maar oké hij doet zijn best, la vie est belle.
De volgende dag vraagt hij voorzichtig naar een opgedekt bed. “Helaas” zei een beleefde medewerker, “als je niet telefonisch reserveert kom je er niet in.” Principes bevriezen niet.

Kazernes staan ter beschikking, maar er is geen transport. Loodsen worden vrijgemaakt maar worden niet instap klaar verklaard. Warme zielen bieden een kamertje aan, maar ook dat wordt niet aanvaard. Mensen die tot de doelgroep ‘nachtopvang’ worden gerekend moeten begeleid worden door mensen die daarvoor zijn opgeleid.

“Wie geen mogelijkheidszin heeft, heeft geen werkelijkheidszin” schreef Robert Musil eens op een koude winterdag. En ik vraag me af waarom al die vakbonden, ambtenaren en politici de mogelijkheden door mist laten vervagen. Een zinloze mist van regeltjes, formulieren, voorwaarden en administratie.

Gelukkig is er ook goed nieuws. De dader is gevonden. Haar naam is Maggie. Eén voor allen, allen voor één! Zo kunnen wij allemaal gezellig, voor de open haard klagen over die éne grote, dikke boosdoener. Zolang we zelf maar niet in actie moeten schieten. “Niemand heeft iets gehoord, zo blijven wij in leven” zong Bram Vermeulen eens op een koude winterdag.

Ondertussen valt de centrale verwarming uit op het kabinet. “Vlaamse ambtenaren verkleumen op bureau.” Een vrouw klaagt over de kou: “Schandalig!” Een collega probeert haar te troosten “denk maar aan de daklozen, die hebben het pas écht koud!” Ze vindt het maar een magere troost en wil haar vakbond contacteren. Liever staken dan stoken.

De dakloze wandelt verder door de besneeuwde straten, hij fluit zijn winterliedje uit. Een ijzige wind vanuit het Oosten doet hem haperen. Zijn hele leven is niet instap klaar, bedenkt hij zich. “Vanaf nu beslis ik om tegen elke situatie ‘ja’ te zeggen” mompelt hij vastberaden. En dat is het enige wat hem hoop geeft op deze koude winterdag.

2 thoughts on “Wie geen mogelijkheidszin heeft, heeft geen werkelijkheidszin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s