Groene ogen zijn mooier van dichtbij

We moeten ons hier verkleden in een woord dat met de letter ‘b’ begint. Anders kom je er niet in. Dus ik besluit om mezelf te verkleden in een beha. Ik hou niet van verkleedfeestjes. De beha is van rode kant en er zijn zwarte bloemetjes op getekend. Mijn lippen heb ik gestift in bordeaux rood. In een hoekje ligt Batman Wodka te drinken, professor Barabas rookt een sigaret en een boxer geeft mij een knipoog. Iedereen is hier wie hij werkelijk is.

In een hoekje staat een man van ongeveer 1 meter 92 met donkerblond haar en groene ogen. Hij heeft een zwarte kostuumbroek aan en een wit hemd met een strikje. Hij is verkleed als barman.

De sfeer is hier zwoel. Er wordt gedanst op het plafond en de harten veranderen stilaan in stenen. Barbaren geilen elkaar op. Op de grond liggen parels voor de zwijnen. Wonden worden gezegevierd. Plaaggeesten worden geklopt. Ik zeg tegen de barman dat ik er melancholisch van word. “Zal ik met je mee lopen?” vraagt hij. Soms word je op het juiste moment gered. Brigitte Bardot ligt met een fles Bacardi in de goot. Ik trek een zwarte bontmantel aan. De barman vindt zijn strikje niet meer.

Mijn roos gelakte nagels knopen zijn witte hemd los. Ik word verlost van mijn rode beha. Groene ogen zijn mooier van dichtbij. Er wordt zachtjes gekrabd over mijn rug. Er wordt aan mijn haar getrokken. Ik bijt teder in zijn hals. Het verlangen vliegt hier in het rond, naast vlindertjes die zich, jammer genoeg, niet wentelen in onze buik. Hij fluistert in mijn oor “de b van begeren”. Ik antwoord “de b van belang”. Zonder belang. Maar wanneer hij mij vol overgave kust, begrijp ik toch waarom wij hier zijn.

Mijn rode beha ligt op de houten vloer naast zijn zwarte kostuumbroek. Ik fantaseer over een winterslaap met als enige voorraad gesmak en gevrij. Ik bied hem geen ontbijt aan.

Wanneer hij aan de deur staat vraag ik of dat hij zeker niets vergeten is. “Ik heb alles bij me, maar mijn onschuld ben ik verloren” antwoordt hij. Even later stuur ik hem een smsje: “de onschuld kan je verliezen, maar de melancholie kan je alleen maar uitstellen. Die valt vroeg of laat, net zoals de regen, genadeloos uit de lucht.”

Het literair wellness centrum: De Boekenbeurs

Ik ben gisteren een paar uurtjes naar de boekenbeurs gegaan en heb de rest van de dag moeten plat liggen. Ondertussen, na een homeopathische vitaminekuur, een telefoontje met mijn therapeut en een paar kamilletheetjes ben ik er weer bovenop. U moet wel weten dat ik een boekenliefhebber ben, laat daar geen misverstand over ontstaan. Maar wanneer ik binnen kwam in die grote expo, die ze voor de gelegenheid hadden verwarmd tot de temperatuur van 40 graden, werd ik bekogeld door allerlei confronterende, zeer herkenbare, actuele titels:

Word optimist!, Negen toetsstenen voor een positief leven!, Hoe leef ik in de flow van het leven?, Het grote Gelukboek!, Het heeft zin!, Je kan je leven helen!, Alles heeft een reden!, Iederéén komt van Mars!, Ik heb een klotejaar achter de rug!, Hoe overleef ik mijn ouders?, Relax! Het leven is al zo kort!, Hoe overleef ik mezelf?, De ideale vrouw is een BITCH!, Hoe word ik goed in bed?, Je wordt wat je denkt!, The World Book of Happiness!, Verwen jezelf!, Stress is geen probleem!, Van burn-out… naar heelheid!

Mijn eerste indruk: “Wauw, de boekenbeurs is dit jaar omgebouwd tot één groot literair wellnesscentrum!” Voor de enthousiastelingen die zich nu meteen naar de boekenbeurs willen verplaatsen, één klein minpuntje: doorheen het shoppen komt u af en toe een standje tegen van één of ander goed doel als Unicef of Amnesty International. Wanneer u zich dan schuldig voelt omdat u voorbij paradeert met een tiental boeken die u alleen maar voor u zelf heeft gekocht en uw allerindividueelste geluk: geen paniek. Een stand later kan u al terecht bij een volgende reeks zelfhulpboeken en koopt u gewoon het boek Hoe slik ik mijn schuldgevoel weg?
Over slikken gesproken! De boekenbeurs is, naast de stand van Jeroen Meus, ook uitgerust met duizenden dieetboeken. Jammer genoeg kan ik daar geen titels van opsommen. Ik heb mezelf namelijk ritueel gezworen, naakt voor de spiegel, met behulp van wierrookstokjes, om nooit meer van mijn leven oogcontact te maken met een dieetboek (met dank aan het zelfhulpboek Je bent wie je bent).

Maar dan komt nu de kritische noot. Doorheen het bewandelen van de boekenbeurs heb ik niemand zien lachen. Ik voelde eigenlijk heel weinig positieve vibes en flows. Iedereen liep er maar moe en verveeld bij. Geen optimist te bespeuren! Niemand zag er echt gelukkig uit in dit literair wellness centrum. Misschien stond de sauna iets te heet?

Wanneer ik buiten kom zie ik drie lange rijen aan de ingang, allemaal lieve zieltjes die bereid zijn om 8 euro te betalen voor een namiddagje geluk. Ik wil die mensen aanspreken, en wil zeggen “ga alstublieft niet naar binnen!” Maar ik zeg niets.

Volgend jaar doe ik het echt. Dan ga ik daar aan de ingang staan, met zo’n geel fluo-vestje, en lok ik iedereen naar het prachtige park, Den Brandt, dat achter de boekenbeurs ligt. Een park vol zuurstof. Vol kleur. Rode, groene, gele bladeren. Grote bomen van 100 jaar oud. Dennenbossen. Schaapjes die je onschuldig zitten aan te staren. Hertjes die giechelen. Een brugje over het kabbelende water. Een ijscoman die een coupe aardbei verkoopt. Hondjes die kwispelen. Lieve oude omaatjes op een bankje. Kleine kindjes die van de glijbaan racen.

Misschien moet ik daar maar eens een boek over schrijven? Getiteld: Flow: de natuur als remedie tegen stress. Ah nee, sorry, dat boek bestaat natuurlijk al lang. Voor de geïnteresseerden: Stand 4, Rode Zaal!