Marc Reynebeau: gebuisd

Beste Marc Reynebeau,

Vorige week ontstond er een hele heisa rond de weblecture. Leuvense studenten worden boos omdat er voor hen geen plaats meer is in de aula. Ze weigeren de colleges te volgen via een internetfilmpje. Wat een aanstellerij! Of zoals Katlijn Malfliet, decaan van de faculteit sociale wetenschappen stelt: “eerstejaars studenten durven toch geen vragen te stellen in zo’n volle aula.” Waar doen al die stille, grijze muisjes nu toch moeilijk over? Maar het was vooral uw tekst Geslaagd met groot onderscheid uit DS Weekblad die verbazing opriep: “laten we nu eens eerlijk zijn: wat een gedoe voor zo’n onnozelheid”.

Laat mij het als student zijnde nu eens opnemen voor al die “jammerende” studenten waarover u het heeft. U noemt de weblecture een teken van innovatie. Vreemd dat de studenten dan zo boos reageren, want deze innovatieve ingesteldheid merken we toch ook op als het om Facebook en Wikipedia gaat. Maar er is een verschil. Natuurlijk is Facebook fun. Maar, (en met deze uitspraak wil ik niemand wegpesten naar een workshop ‘hoe om te gaan met teleurstellingen’) hoeveel uren, dagen, jaren je ook in deze tedere, virtuele wereld zal rondzwerven: er was niets, er is niets en er komt niets. Er zal hier niets gebeuren. Facebook is niet echt. Zucht.

Ook de weblecture is niet echt. Maar wees getroost: wie niet fysiek aanwezig is, is innovatief. Ik klik dus ik ben hip. Hip hip hip HOERA: ik ben interactief met de hele wondere wereld, terwijl ik mijn bed er zelfs niet meer voor uit moet! Met de laptop op de schoot. Enige drie lichtpuntjes in mijn vrolijk bestaan: world, wide en web!

Er is nog meer goed nieuws voor een “aan de virtualiteit verknochte jeugd”: als we dan toch in ons bed liggen, kunnen we er net zo goed in blijven! Veilig achter een scherm. Levenswijsheden vind ik op Wikipedia , een goed gesprek beleef ik op Skype, ook de supermarkt sla ik over dankzij het online shoppen. Ik hoef mijn tijd zelfs niet meer te verdoen aan de toog van het café, mijn match vind ik op de eerste beste datingsite. Technologie is de nieuwe chemie. En met een beetje geluk, als de Internetgoden ons gunstig zijn, wordt er ook nog een elektronische onderbroek uitgevonden die ik dan kan aansluiten op mijn computer! Zo hoef ik zelfs mijn bed niet meer uit om nog eens goed van bil te gaan met mijn match. De virtuele wereld is een probleemloze wereld, hij staat ons op te wachten met een gouden plateautje vol geluk bestrooid met gekleurde discobolletjes.

U stelt de vraag “moeten we echt geloven dat studenten niets liever willen dan les volgen?” Maar het is veel meer dan dat. Het schrappen van een aula, is het schrappen van een ontmoetingsplaats. Door een overdaad aan heel het webgebeuren, worden we niet meer dan een animatievariant voor elkaar. Ver weg van een geur, een smaak, een uitstraling, een knipoog, een aanraking en een kloppend hart. Een aula is er om te lachen, te geeuwen, briefjes te schrijven, te klagen, te discussiëren, elkaar te voelen, elkaar te zien, elkaar te rieken en te verlangen. Het verlangen naar kennis. Het verlangen naar elkaar. Dat verlangen behoeft geen vernieuwing.

Noem mij een muilentrekker, noem mij een pruillip, noem mij een dramaqueen, maar maak van mij geen hippe webtrien.

Hartelijke groeten,
Julie Cafmeyer