Het Feest der Eeuwige Liefde

Vorig weekend was ik op een trouwfeest. Ik had me mooi gemaakt (met speldjes in mijn haar en een jurkje) om getuige te zijn van het ‘ja-woord’ van twee jonge verliefde mensen (die er ook heel mooi uitzagen). Of dat ik in de sfeer was voor een huwelijk? Daar zal ik eens in alle eerlijkheid een antwoord op geven: nee.

Een korte situatieschets: op mijn nachtkastje ligt het boek ‘De zomer zonder mannen’. Nee, dat is geen zelfhulpboek, dat is gewoon een roman. Maar ja, zo’n boek koop je natuurlijk niet zonder reden. Er moet inderdaad wel iets zijn misgelopen om aangetrokken te worden door een boek dat deze titel draagt. En nee, ik had dat boek niet in het begin van de zomer gekocht. Maar goed, er werd getrouwd. (Herpak jezelf!) (Wees blij!) (De liefde leeft!)
Op het avondfeest werd er gedanst. Er werd gedronken. Er werd gekust. Er werd bemind. Ik stond vanachter met een glas witte wijn en een overdosis dessert op mijn bord in een art nouveau zaal. Openingsdans: You’ve got the love! Toen was het tijd om buiten een luchtje te scheppen.

Daar stond ik dan op het prachtige dakterras van die art nouveau zaal met een platgetrapt hart. Met een zicht over heel Antwerpen, de stad waarin ook ik deze zomer verliefd werd. ‘Verdriet zit voornamelijk in de details’ schrijft Ronald Giphart. Enkele details lichten op. De Schelde die anders stroomde, de zomerbar waar het bier (dat ik normaal niet lust) beter smaakte en het ongezellige Starbucks terras dat plots gezellig was met hem. Jammer dat het decor blijft staan als het verhaal eigenlijk al is afgelopen. Ik zucht en neem op een dramatische manier nog een slok wijn en een trekje van een rode Gauloise sigaret (het zelfhulpboek ‘Stoppen met roken’ blijkt net zo effectief te zijn als de ‘De zomer zonder mannen’).

Maar goed, er werd getrouwd. En dat is niet evident in een wereld waarin Betty een minnaar neemt (en ja, haar man weet hiervan!), Miss België Ann Van Elsen grofweg wordt bedrogen en Pieter Loridon een harem bezit. Een wereld vol laffe daden. Er was dus wel reden om te feesten. Dus ik dans, ik drink, ik kus en ik bemin. Omdat ik stiekem ook nog blij word van prinsesachtige bruidsjurken, trouwringen, een ja-woord, een smoking, slagroombruidstaarten, hoopvolle speeches, witte zwanen en roze fonteinen. Omdat ik er nog steeds van overtuigd ben dat liefde niet geconsumeerd mag worden. Omdat ik het mooi vind dat twee mensen voor elkaar kiezen op het strijdveld en niet bang zijn om te verliezen. De middelmaat hoeft niet bekroond te worden, leve de intensiteit! Leve de pijn! Leve de hoop! Leve de tragiek! Leve de tederheid! Leve het verdriet! Leve de liefde! Daar toost ik op.

Oef. Ik blijk ook nog een romanticus te zijn. En ik neem nog een slok witte wijn en waggel de zaal uit. Morgen nog een babyborrel op het programma. Ik denk dat ik dat wel aankan.

One thought on “Het Feest der Eeuwige Liefde

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s