ADHD

Vandaag had ik een heel leuk gesprekje met een meisje van 10 jaar oud. Nu is het niet mijn gewoonte om babbeltjes te slagen met 10 jarige meisjes, maar toch vond ik haar heel bijzonder.

Ik zit naast haar. Zij is met pareltjes aan het spelen en ik ben een tekening aan het inkleuren. Op mijn tekening staan Boeddha’s. Ze houdt me in de gaten en kijkt naar mijn tekening. Plots vraagt ze me wat voor Boeddha’s er op mijn blaadje staan. Ik ben op zich wel geïnteresseerd in culturen en religies, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik totaal niet op de hoogte ben van het soort Boeddha op mijn tekening: “sorry, wat bedoel je?” Hier antwoordt ze op: “Ja, je hebt dus 2 verschillende soorten Boeddha’s: de Mahayana’s en de Hinayana’s. De ene overtuiging heeft magere Boeddha’s als symbool en de andere eerder dikkertjes. Ik ben verwonderd: “dat jij dat allemaal weet?” Waarop het meisje zegt: “oh ja, geleerd op school. We hebben het ook nog over de Islam en het Jodendom gehad. Trouwens, ik geloof niet in God hoor. Mij ga je niet wijs maken dat Mozes de zee in twee  heeft kunnen splitsen. Wie gelooft er nu nog in geesten? Het is misschien een mooi verhaal maar ik trap er niet in.” Haar leeftijdsgenootjes zwijgen en doen alsof het normaal is dat een 10 jarig meisje zo over God spreekt.

Ik besluit om het gesprek wat luchtiger te maken en vraag naar haar lievelingsprogramma’s op tv. “Tv!? Daar kijk ik niet naar hoor. Ik verveel mij dood als ik naar tv moet kijken. Ik lees veel liever. Mijn lievelingsboek is Harry Potter 3. In de originele taal dan, in het Engels dus.” “Oh, do you speak English?” vraag ik (met een afschuwelijk accent). Het meisje begint te ratelen in het Engels met een prachtig Brits accent. Ze heeft het over American English en British English en het verschil daartussen. Dat ze bijvoorbeeld in de U.K “underground” gebruiken voor metro maar dat het in de V.S “subway” is. Ze beschrijft haar lievelingsplaats, de Time Square in New York. Maar voegt  toe dat Parijs ook heel mooi is, vooral de Eiffeltoren dan. Ik durf haar niets meer in het Engels te vragen, omdat mijn accent in vergelijking met het hare gewoon gênant is. “Jij bent vast tweetalig opgevoed?” vraag ik. “Nee hoor” zegt ze, “gewoon geleerd.” Plots begint ze in het Spaans te tellen (want ze heeft ook nog op Spaanse les gezeten). “Un, dos, tres,… cuarenta y cinco.” “Jij moet echt taal –en letterkunde gaan studeren!” zeg ik enthousiast. “Oh nee, hoor, dat gaat niet, ik kan geen taal en letteren studeren want ik heb ADHD. En ik heb daarbij ook nog eens last van hyperconcentratie dus ik ben vooral goed in beta-vakken als Wiskunde en minder in de alfa-vakken als talen.”

Wie heeft dat etiket nu weer op dat kleine meisje geplakt? Aan een kind van 10 die Harry Potter in het Engels leest zeg je toch niet dat ze beter in beta-vakken is omdat ze ADHD heeft!? Trouwens: alfa-vakken!? beta-vakken? In welk centrum verzinnen ze al die termen toch?

“Wat wil jij later worden?” Vraag ik haar. “Dat weet ik nog niet” zegt ze nu iets stiller. “Ik moet er natuurlijk ook rekening met houden dat ik het Syndroom van Asperger heb.”

Ik heb echt te doen met de leerkrachten van tegenwoordig. Moeten zij niet een extra opleiding volgen zodat ze al die kinderen wel efficiënt en adequaat kunnen begeleiden? Vraag me niet waarom, maar de laatste 10 jaar is het aantal autisten, ADHD’ers, ADD’ers, dyslecten, dyscalculecten, dyspracten, hoogsensitieven, hoogbegaafden, laagbegaafden, syndromen en leerstoornissen aanzienlijk gestegen. Over elke term worden er dan ook nog een 10 tal boeken geschreven. Bedankt daarvoor. Stel je voor dat we die termen door elkaar zouden halen. En ik heb nog meer te doen met die ouders die nu met z’n allen moeten bidden en hopen dat hun kind zo normaal mogelijk is en gewoon meegaat met de stroom. Laat het alstublieft geen dromertje zijn of het is sociaal gehandicapt, laat het ook geen dyslexie hebben want dan kunnen we de Universiteit op onze buik schrijven, en ook liefst niet te energierijk want dan zitten we voor de rest van ons leven vast aan de rilatine.

Oh God, Mozes en Boeddha: behoed ons voor de stoornissen, problemen, vertragingen, beperkingen en achterstanden!

En ik heb misschien nog het meest te doen met dat kleine meisje, dat op haar 10 al wordt lastig gevallen met termen als Syndroom van Asperger, ADHD, alfa-vakken, beta-vakken en gamma-vakken. Laat haar toch gewoon met die gekleurde pareltjes spelen! Laat haar toch genieten van de verwondering in de kleine dagdagelijkse dingen en de grootse dingen des leven! Laat haar toch verdomme met rust!

En ze kijkt naar mijn tekening waar nog steeds Boeddha’s op staan en ze zegt: “Sorry hoor, maar blauw is echt geen Boeddhakleur. Je kan maar beter rood en oranje gebruiken.”

4 thoughts on “ADHD

  1. Iemand wiens hersenen werken is in dit land al een uitzondering op de regel. In het onderwijs hebben ze hun mond vol met “talentontwikkeling” en “empowerment” maar meer dan dode letters op kleurige websites zijn het niet. De structuur en het denken in het onderwijs zorgt er nu voor dat iedereen meer dan ooit in vakjes wordt gestopt. De zeldzame uitzondering bevestigt hier ook de regel.

  2. Gelezen en als leraar krijgen we in de opleiding vakken over omgaan met die stempels.
    Ik heb mezelf iets anders aangeleerd dan wat de cursus zei, ik heb die samengevat met ‘boom in’. Negeren is het beste, er zijn er zeker niet meer dan vroeger, maar de stempels hebben tegenwoordig veel inkt die moet op geraken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s