De Ware op de Ambassade

Een vriendin van mij is verliefd geworden op een Tunesiër. Een Belg of pakweg een Nederlander was wel makkelijker geweest – dat vonden haar ouders ook. Maar ja, dat zijn de verrassingen der liefde.
Vandaag de dag kan je het mooie spreekwoord “liefde kent geen grenzen” niet meer letterlijk nemen: je geliefde krijg je namelijk niet zomaar over de grens. Die mannen aan de grenspost zijn sceptisch, want niemand heeft zin in migranten, asielzoekers of Roma’s. Als mijn vriendin haar Tunesische vriend in ons mooie landje wil krijgen zal ze eerst haar liefde moeten bewijzen… op de ambassade in Tunis.
Hoe gaat dat dan? Je gaat gewoon met z’n tweetjes naar de ambassade en je neemt wat liefdesbewijzen mee. Bijvoorbeeld zelfgeschreven liefdesliedjes, plakboeken met liefdesfoto’s, gedroogde liefdesbloemen, treinticketjes van een liefdestripje, … Zolang het maar liefdes-achtig is. Daarna worden er wat vragen gesteld. Als je echt verliefd bent ken je de voornaam, de tweede naam en de familienaam van je schoonouders, de leeftijd van de broers en zussen van je geliefde, zijn lievelingssport en waar hij al op reis is geweest (elk land liefst opnoemen, en ja, Luxemburg telt ook mee). Maar er worden ook intieme vragen gesteld als: “waarom hou je van je geliefde?”
Daarna krijg je, voor de schappelijke prijs van 25 euro (administratiekosten) een heldere analyse waar velen een moord voor zouden plegen. Een pasklaar antwoord op de complexe, moeilijke, stresserende, vervelende, maar vooral overbodige vraag: “is hij nu de ware?” Na een korte ontmoeting van een half uurtje beslissen zij of jullie kunnen trouwen en zo jullie verdere leven mogen delen.

Wat een uitvinding! Dat is toch een gat in de markt? 1/3 koppels ligt in een (vecht)scheiding, maar de ambassade kan dat verhelpen! Wat zouden die daar trouwens gestudeerd hebben? Seksuologie, zoals Goedele Liekens? Die weet ook alles, dus dat zou wel eens goed kunnen.

Wat ik wel heel lief vind van die vriendin is, dat ze heeft gevraagd aan de ambassade of ik ook eens mocht langs komen. Dat ze eens naar Brussel konden telefoneren, want ik heb iemand leren kennen, maar ik weet eigenlijk niet helemaal 100 procent zeker of dat hij wel de ware is. En als wij dan eens zouden mogen langs komen, dan kunnen ze dat voor mij zeggen. En dan heb ik minder kans op een echtscheiding van scheiding der goederen en advocaten en co-ouderschap. En ze zeiden dat ik mocht komen als mijn lief zich zou vermommen met een tulband, een baard en een exotische tuniek.
En dan, als hij de ware is, krijg ik een certificaat met een stempel en dan moet ik binnen de 20 dagen trouwen. Ik ben zo in mijn nopjes! ik luister al heel de dag naar mooie liefdesliedjes en ik kijk naar kwaliteitsvolle romantische komedies want…:
er is hoop op een liefdevol bestaan!

6 thoughts on “De Ware op de Ambassade

  1. handig om te weten! bespaart me veel pijn, stress en miserie..
    morgen ineens eens bellen!
    leve de liefde! leve de zekerheid! leve de bureaucratie!

  2. Tante van verliefde vriendin vindt dat Julieke een knappe pen heeft die de realiteit op een humoristische manier in de kijker kan zetten. Dit is talent!
    Ze wil graag nog meer van dit lezen…
    Liefs!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s