Brokken lijmen

Ik durf gerust toe te geven dat ik een aantal zeer goede kwaliteiten bezit. Dat is niet om arrogant of onbescheiden te zijn, maar dat is zelfkennis. Zo ben ik er een krak in om brokken te lijmen. Maar voordat er brokken kunnen worden gelijmd, moet er natuurlijk eerst iets worden kapot gemaakt. En daar ben ik nu toevallig ook wel een krak in zeker!

Meestal wordt er iets gebroken door woorden. Het gaat dan om belangrijke afspraken afzeggen, te laat komen, anderen laten opdraaien door eigen stommiteiten, kwaad en emotioneel worden in een discussie omdat het gelijk niet wordt behaald, verwijten smijten, nijdig zijn zonder reden, iets belangrijk vergeten, nog iets belangrijker kwijtspelen,… Of gewoon razend kwaad zijn op een onschuldige.  Of schuldige.(Ook heel verwarrend).  En daarna komt de uitdaging: de brokken lijmen. Door iets lief te zeggen, of door gewoon niets te zeggen, door een brief vol lieve excuses, door eens (lief) te lachen, een traktatie, gesorry en geëxcuseer. Vervolgens worden de zachtste woorden in de strijd gegooid. En dan zijn de brokken gelijmd.
Soms worden er ook brokken gemaakt zonder ik daar schuld aan heb, en proberen anderen ze voor mij te lijmen. Dat is niet per se minder ingewikkeld, want  kansen vragen is makkelijker dan kansen geven. 
En soms worden de brokken gewoon niet gelijmd, nooit meer. Daar is niet altijd een juiste reden voor; onverschilligheid, luiheid, wispelturigheid, pijn, …  Dan liggen de scherven daar te liggen. En nee, scherven brengen geen geluk. Scherven liggen in de weg, scherven moeten zo snel mogelijk bijeen worden geveegd en in de vuilbak worden gegooid.
En zo hebben wij telkens de keuze om ofwel de brokken te lijmen, elke keer opnieuw en opnieuw. Of om  de scherven te laten liggen en ze met veger en blik op te vegen. Opvegen en opgeven ligt niet zo ver van elkaar. Hup, weg ermee!
Die tweede oplossing lijkt het meest voor de hand liggend want wie zijn handen vuil maakt aan scherven kan zich snijden, telkens op de moment dat ge het niet verwacht. En dat is nu één van de kwaliteiten die ik nog niet bezit: loslaten, weggooien, vergeten, opvegen, opgeven, gedaan. Ik slaag er zelfs niet in om nog maar het kleinste scherfje in de vergeetput te gooien. Ik hou ze liever bij, want misschien brengen ze toch nog wel  eens geluk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s