Een kort liefdesverhaal

We zijn allemaal zo op zoek naar de liefde. Naar een plaats naast iemand. Naar iemand die zegt dat ge schoon zijt, naar iemand die u met drie gele tanden en zelfs één rotte nog mooi zou vinden. We zijn op zoek naar iemand die de dingen wat kan verlichten, die u aan het lachen brengt met de dagdagelijkse dingen, die u weg neemt van de sleur en verveling, die u weg neemt van de irritatie. Die u zo licht doet voelen in uw hoofd, dat ge bijna nog zou geloven dat ge voortaan enkel de wind nodig hebt aan een meer en een paar vogeltjes die fluiten. We zijn op zoek naar iemand die lacht met onze onhandigheden, naar iemand die spontaan met ons begint te dansen, naar iemand die een kus geeft op onze mond.

En dan ineens staat hij daar. Een mogelijke prooi, een mogelijk iemand die de dingen voortaan zacht en zoet zal maken. Diegene die u begrijpt, diegene die u mooi vindt, diegene die vindt dat ge gelijk hebt, diegene die u onhandigheden herkent, diegene die u zal missen.
Ge zet de deur open voor die veelbelovende wild vreemde, want deze kans kunt ge niet mislopen, dit is de kans op uw geluk, op uw droom. Dit is de kans op een leven lang een luisterend en begrijpend oor. Een vaste waarde in uw bed. Voortaan mag het buiten regenen, stormen, vriezen. Mogen uw vrienden u bedriegen. Geen nood, voortaan slaapt ge in die warme, veilige en sterke armen. Die armen waar elk klein meisje, maar spijtig genoeg, ook elke volwassen vrouw naar verlangt. Want in de sprookjes werd ons beloofd dat wij ook, op een dag, aan een liefdesverhaal zouden beginnen. Ons liefdesverhaal is dan geen sprookje, maar echt waar.
Ge zet de deur wagenwijd open, en geeft alles wat ge kunt. Met maar één doel voor ogen: dit wordt mijn liefdesverhaal. Een liefdesverhaal zo groot, dat zelfs mijn achterkleinkinderen er nog van zullen weten. Een verhaal, zo mooi, dat iedereen de hoofdrol erin zou willen spelen. Een verhaal waarin het publiek “ooooh” schreeuwt. Een verhaal waarin wij “mmmmhm” mompelen.

Maar natuurlijk zijt ge bang in dit verhaal. Want plots komen er kwaaltjes naar boven waar niemand ons voor had gewaarschuwd. Bang voor andere vrouwen. Bang voor een kus op uw kaak. Bang om terug alleen te zijn. Bang dat hij u niet blij wil maken. Bang dat hij u niet blij maakt. Bang dat ge leeg gezogen wordt. Bang dat ge heel erg ver staat van elkaar. Bang dat dit toch niet uw verhaal zou kunnen zijn.

Maar de deur blijft open staan, geef, geef! En het zal lonen! Streel en kus erop los! Ze zijn toch gratis en voor niets! Zet uw oogkleppen op voor de kwaaltjes, wees positief, verman u zelf! Ook in de liefde moet men sterk zijn – excuseer – mag ik het woord liefde nog door passie vervangen? Neen! Daar is het veel te laat voor, dit is uw liefdesverhaal! Maak er iets van! In uw liefdesverhaal bestaan er geen kwalen!

En ge slikt, en ge ziet enkel wat ge wilt zien. Niet verblind door de liefde, maar verblind door uw liefdesverhaal, dat ge nu, na een diploma en een paar borsten, als volwassen vrouw zult waar maken. Maar plots komen er geen kussen meer op uw mond. En lacht hij niet meer met uw onhandigheden. En streelt hij niet meer over uw haar. Hij had u wel even gezien hoor, maar nu kijkt hij niet meer naar u. Hij verstopt zichzelf.

Bang dat ge in z’n ogen zou kunnen lezen, dat hij al lang een ander zat te strelen en te kussen (op haar mond en niet op haar kaak) terwijl ge nog aan het fantaseren waart over uw liefdesverhaal. Paniek. Gekreun wordt gezeur. In enkele minuten moet alles worden gereorganiseerd. Ge begint zo snel mogelijk in te pakken. Ge steekt enkele passionele, hartstochtelijke, veelbelovende momenten zo snel mogelijk in uw zakken. Met 5 zware zakken staat ge aan de deur. Ge kijkt nog is rond, of dat ge zeker niets vergeten zijt. Daar liggen nog een paar kussen, wat gestreel, wat gelach, wat gedans, wat gevrij en wat gesmak. Gesmak in uw oor, gesmak in mijn nek. Maar die kussen op mijn mond die lagen er al lang niet meer.

Ik kijk niet meer rond, want de kamer waarin ik stond was niet meer dan een decor dat ondertussen al klaar stond voor een nieuw liefdesverhaal, of excuseer- passieverhaal- of wat- excuseer ik weet het niet meer- lust? Ik stotter nog wat, brabbel, klootzak, wat gemompel. Maar we pakken mekaar nog eens goed vast. Laat het ons op passie houden. Ik vraag mij af welke mens er ooit heeft gedroomd van een verhaal dat enkel op passie berust. Maar ik ging geen vragen stellen, “waarom-vragen” zijn plots niet meer zo dankbaar, als pakweg 10 jaar geleden.
En met 5 zware zakken zijt ge klaar om te vertrekken. Hij vraagt u of dat hij nog kan helpen om te dragen, maar ge beslist om het vanaf nu wel zelf te dragen. En ge begint te stappen, en wat wegen die zakken zwaar. Het is een kwestie van minuten om uit een stad te komen, vol torens en water, vol gefeest en gelach. Vol herinneringen. En er is een traan die van uw wang rolt, en ge hoopt dat het de laatste is. (Wie laat er nu tranen vallen voor een (wild) vreemde?)

Maar dan ziet ge uw spiegelbeeld door de ruit. Ge ziet uzelf met kordate pas vooruit stappen. En plots… zijt ge opgelucht. De kwaaltjes waar ge bang voor waart zijn uitgekomen, maar blijken toch niet zo zwaar als gedacht. In een paar seconden worden ze weer lichter, want ge moet eindelijk niet meer trekken, duwen en sleuren aan die deur. De stok die ge overmoedig, zwetend en onrustig tussen de deur had geforceerd, hoeft daar niet meer te staan. De adem die ge al een paar uur inhield kan nu worden uitgeblazen.

En ge kunt weer rond kijken en ge lacht. Want deuren naar een mooi verhaal worden niet open gezet met getrek en gesleur, met gezever en lawaai, met gepraat en getwijfel, met gepeins en gefluister. Met een idee fixe, met een beeld, met een verwaching, met een verzonnen verhaal. Met iets dat er misschien nooit echt is geweest.

De deur naar een écht mooi verhaal zal open waaien, bijna zonder geluid, enkel wat gezucht van de wind. Heel zachtjes.

5 thoughts on “Een kort liefdesverhaal

  1. Bangelijk Sweetie! Leuk idee, ik ben benieuwd naar wat er nog volgt.. Uw lyrics misschien? Keep up the good work! En vergeet niet: “Fantasy is what we want, but reality is what we need” (Lauren Hill)! 😉
    Tot snel x x x

  2. ge hebt de wijsheid echt in pacht met u woordenpracht!
    ik verlang naar een nieuw verhaal vol bonzende harten en vallende tranen…

    ik heb er van genoten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s